zmęczone myśli

już ranek

za oknem dzień się przeciąga

w mojej głowie dalej trup nocy

leżę i ważę swoje życie

miał być koniec

nie był

przetrwałem siebie

po co

wyje zmęczenie

czy po to by ją spotkać

żeby poczuć jej dłoń

teraz mam ten ogród

myśl wbija się jak cień

a co jeśli los powie

wystarczy

dostałeś co chciałeś

bilans się zgadza

nic nie trwa wiecznie

mówią ściany o świcie

i wszechświat

robi się mały

jak sekret

jak dom

już jest ranek

tylko myśli ze zmęczenia

boją się że stracę

więc kocham mniej

tu

teraz

dopóki jesteśmy