Zmrok i nadzieja

I dzień się skończył

nie wnosząc kolorów,

rozpościerając mgłę melancholii,

przeplataną tęsknotą i przebłyskami nadziei

jak pierwsze gwiazdy o zmroku.

Powoli, jak kot, do łóżka

skrada się zmęczenie

kładąc na powiekach obrazy minionego dnia,

aż stają się ciężkie niczym kotary.

Ciało nie zaznawszy ukojenia za widoku

zawija się w kołdrę, jak w skrzydła nietoperz,

słuchając odgłosów kroczącej nocy,

jak bajki opowiadanej przy kominku.

Peleryna snu otula miękko i czule,

jak ramiona kochającej matki,

dając wytchnienie i siłę

na to, co nadchodzi.

A noc, czuwając jak wierny strażnik,

niesie spokój w głąb serca,

spowalniając oddech

przywraca nadzieję.

I w tej błogiej ciszy

wszystko na moment milknie,

jakby czas pozwalał zebrać siły

do nowego początku.

I tak dzień ustąpił miejsca nocy

w pełni jej ufając.