Zmyielony

Moja ulica jest płaska jak chodnik, po którym chodzę.

Moja kawa jest słodka jak cukier, którym ją słodzę.

Moje słowa są proste, póki ich ktoś nie przepisze.

A moje zdjęcia miały być... Lecz ktoś skonfiskował kliszę.

Potem ziemia zaczęła się kręcić,

chodnik się turlał jak słoik.

Ktoś kawę z niego rozsypał

po drodze do paranoi.

Karetka wyła jak czajnik,

lecz na nic był już ten wrzątek.

Ktoś wyniósł okna i klamki,

gdy robił w pokoju porządek.

— Ziemia jest przecież okrągła

— tłumaczył mi pan w białym kitlu.

— A cukier jest bardzo niezdrowy.

Ksylitol kupisz pan w Lidlu.

Na wszystko musiałem się zgodzić,

bym mógł skorzystać z ich łaski.

Do domu wróciłem zmielony,

a chodnik dalej był płaski.