Znajoma nieznajomość

Nie wiesz, o czym one mówią,

nie znasz mnie.

Czy to słowa przypadkowe zlane w zdanie,

czy sentencje bliskie sercu,

nie znasz mnie.

W korytarzu, drugie piętro. Kto to jest?

Widywana twarz na co dzień, kto to jest?

I te oczy dobrze znane

i odbicie w nich szkaradne.

Wyraźniejsze być nie może. Boli?

Tobie głowa aż pulsuje. Mi?

Ja się dobrze przecież czuję.

Z samą sobą często gadam,

o błahostkach opowiadam

Czasem słucham, innym razem czekam,

aż zakończę przemówienie.

Chcę odpocząć, znowu poczuć woń niczego.

Może dużo oczekuję? Tylko stoję, tylko patrzę,

oczy w ziemię znowu wbijam.

Ładne oczy masz kolego, szkoda, że tak wiele widzą.