Znikąd

Przywiano do mego bytu twą duszę

Halnym wiatrem przez kłębki głębokie,

A głuchy szept zmarzniętej rosy

Schłodził twych blizn spokojne konanie.

Drobinami wody cię przywitano,

Gdy biały puch zrzucał swe żale.

Ma marna dusza popadła w hipnozę,

Gdyż tyś zawidniał w obliczach dnia.

Lęk wnętrze wygryza, puls bije w takt,

Atrament pisze strofę bez pióra,

Wersy wsypując jak ziarna

Na dno nieskończonego tomiku.

Gdy halny wiatr otuli me lica,

Zniknę w podniebnych myśleniach.

Jak alien z odmiennej orbity

Wdarłeś się w mój świat.

Pozostań?