zniknęło Boże Narodzenie

nocą koło pierwszej

gdy znudzone latarnie chyliły się

ze zmęczenia nad pusty bruk

Caravaggio mrugnął dwa razy

załkał żałośnie

zatoczył się i oparł głowę o mur

mistrz płacze jak niemowlę

naprawdę osobliwy to widok

spod ronda kapelusza szkliste krople

niczym oczęta niewinnej dzieciny

świeże i czyste

sączą się na wytarty łatany prochowiec

gdzież jest Boże Narodzenie

widział je zaledwie pół roku temu

a teraz szukał już wszędzie

w kartonach na rogu kawiarni

na podświetlanych banerach

w skrzynce na listy przed wejściem

na klatkę schodową

zaszyło się gdzieś

a malarz był niemal pewien

że ukryło się przed nim specjalnie

rzecz to jednak dziwna

tyle zim minęło odkąd Caravaggio

raz ostatni opłakiwał swoje

utracone Boże Narodzenie

a przecież do tej pory

przemyka niekiedy ulicę

szwęda się po galeriach

przysiada na ławkach w parku

anioł z rogiem

on zawsze jest pierwszy

Maria uwielbia śpiewać i robi to często

niosąc znużone dzieciątko

tak nienaturalnie spokojne

Wawrzyniec z Franciszkiem dyskutują

zawzięcie o rzeczach pozornie istotnych

na końcu Józef rozgląda się co chwila

zdaje się że tylko jemu na sercu leży

los biednego artysty