Zofii (Córce mojej...)

Nim pióro swe złamię co ostrzem stalówki na kartki słowa mi kładzie

Nim się znienawidzę i w lustra odbiciu twarz obcą już tylko zobaczę.

Ty Zofio Najdroższa i sercu najbliższa coś z chłopca ojca wykuła.

Czy ani choć trochę kochać nie przestaniesz? Czy nadal będziesz mi ufać?

Czy łzy Twe niewinne, co z gorzkiej tęsknoty tak rzewnie rękaw Twój spijał?

Czy żal niemierzalny gdyś łkając tęskliwie w oczy patrzyła jakoby błagając o miłość.

Czy jeszcze w Twym sercu w miejscu ojca rana czy tylko zszarpana blizna?

Co będziesz myślała na dźwięk słowa "tata" czy pięknych wspomnień to skrytka?