jest taki Kwiat na Portalu, który tak cudnie pisze.
Pochylcie się nad nim, warto.
PS 7 słów, małych Wielkich słów. przekazałam ten tekst literatury znawcom. Oniemieli i zapytali, czyj to tekst...
z ul. Bocznej Opowi.pl. Ot i wszystko, cześć.
Pola, jesteś moją Radością, dziękuję.
Witaj,
jestem Ci ogromnie wdzięczna za przemiłe słowa. Muszę jednak coś wyjaśnić bo mam wrażenie, że mocno mnie przeceniasz.
Jestem na portalu około 1,5 roku. Od samego początku było wiadomo, że nie zajmuję się pisaniem zawodowo (wystarczy spojrzeć na szereg pierwszych tekstów). Owszem - baaardzo to lubię. Pisanie jest moją wielką radością. Przez miesiące 'pobytu' tutaj i obserwacji wszelakich różnorodności mam nadzieję, że zrobiłam postępy. 'Kazano' mi się uczyć i (tu ze szczerym uśmiechem dodaję :) 'czepiano się', co zawsze jest bardzo mobilizujące i za co jestem wdzięczna.
Nadal piszę z różnym skutkiem - lepiej/gorzej. Ale należy podkreślić, że zjawiłam się tu jako "nikt" i wśród Tych, co na serio znają się na rzeczy, nadal nie śmiem nazwać moich publikacji wierszami. Zawsze określam je jako 'teksty'. I nie myśl, proszę, że wynika to z udawanej skromności. Mówię, jak jest.
Jeśli mogę przynosić Ci radość, kwitnę :) z krótką historią na marginesie:
Wiedząc, że moja koleżanka (nauczycielka) ścina włosy swojej mamie i szwagrowi 'domowym sposobem' zapytałam czy zgodziłaby się na taki eksperyment u mnie. Dość długo odmawiała w obawie, że zrobi mi tornado na głowie i będę wyglądać jak....yyy....no wiesz.
W końcu postawiłam sprawę tak: Nie martw się. Przecież będzie dobrze niezależnie od efektu. Jeśli zetniesz mi włosy dobrze - ja będę mieć radość. Jeśli zetniesz źle - wszyscy wokół będą mieć radość! Tak czy owak: ktoś zawsze będzie mieć radość! :D
Zastanawiam się czy z moimi tekstami nie jest właśnie tak, jak z fryzurą... :D :D
Polaroid, odpowiem krótko: Twój tekst zacytowałam nawet na moim osiedlu. Myśleli, że mój,
niby normalka, po czym dodałam, że to z internetu.Ale też się cieszyli. Fajne to moje osiedle.
Fajne, czy nie? O czym tamtego dnia rozmawialiśmy? O bardzo tzw. codziennych sprawach,
I tyle. Powinnam pójść do fryzjera, ale chorobowy areszt domowy nie pozwala mi na to.
Mam nadzieję, że broda i wąsy mi nie urosną. I z tej nadziei się cieszę.
No i niestety, cieszę się z Ciebie też:). Dzienx.
Komentarze (4)
Pochylcie się nad nim, warto.
PS 7 słów, małych Wielkich słów. przekazałam ten tekst literatury znawcom. Oniemieli i zapytali, czyj to tekst...
z ul. Bocznej Opowi.pl. Ot i wszystko, cześć.
Pola, jesteś moją Radością, dziękuję.
jestem Ci ogromnie wdzięczna za przemiłe słowa. Muszę jednak coś wyjaśnić bo mam wrażenie, że mocno mnie przeceniasz.
Jestem na portalu około 1,5 roku. Od samego początku było wiadomo, że nie zajmuję się pisaniem zawodowo (wystarczy spojrzeć na szereg pierwszych tekstów). Owszem - baaardzo to lubię. Pisanie jest moją wielką radością. Przez miesiące 'pobytu' tutaj i obserwacji wszelakich różnorodności mam nadzieję, że zrobiłam postępy. 'Kazano' mi się uczyć i (tu ze szczerym uśmiechem dodaję :) 'czepiano się', co zawsze jest bardzo mobilizujące i za co jestem wdzięczna.
Nadal piszę z różnym skutkiem - lepiej/gorzej. Ale należy podkreślić, że zjawiłam się tu jako "nikt" i wśród Tych, co na serio znają się na rzeczy, nadal nie śmiem nazwać moich publikacji wierszami. Zawsze określam je jako 'teksty'. I nie myśl, proszę, że wynika to z udawanej skromności. Mówię, jak jest.
Jeśli mogę przynosić Ci radość, kwitnę :) z krótką historią na marginesie:
Wiedząc, że moja koleżanka (nauczycielka) ścina włosy swojej mamie i szwagrowi 'domowym sposobem' zapytałam czy zgodziłaby się na taki eksperyment u mnie. Dość długo odmawiała w obawie, że zrobi mi tornado na głowie i będę wyglądać jak....yyy....no wiesz.
W końcu postawiłam sprawę tak: Nie martw się. Przecież będzie dobrze niezależnie od efektu. Jeśli zetniesz mi włosy dobrze - ja będę mieć radość. Jeśli zetniesz źle - wszyscy wokół będą mieć radość! Tak czy owak: ktoś zawsze będzie mieć radość! :D
Zastanawiam się czy z moimi tekstami nie jest właśnie tak, jak z fryzurą... :D :D
niby normalka, po czym dodałam, że to z internetu.Ale też się cieszyli. Fajne to moje osiedle.
Fajne, czy nie? O czym tamtego dnia rozmawialiśmy? O bardzo tzw. codziennych sprawach,
I tyle. Powinnam pójść do fryzjera, ale chorobowy areszt domowy nie pozwala mi na to.
Mam nadzieję, że broda i wąsy mi nie urosną. I z tej nadziei się cieszę.
No i niestety, cieszę się z Ciebie też:). Dzienx.
Fajne to osiedle :) Widać, że się lubicie.
Dla takiej atmosfery warto zmobilizować się i szybko wyzdrowieć :D
Uściski!
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania