Zranione Serce

Na zimnym peronie, łzy splatają się z deszczem,

Zranione serce pije gorycz samotności.

Po torach rozrzucone skrawki uczuć,

Szuka czarnego węgla jak zagubione dziecko.

Ból ściska moją pierś jak imadło,

Ile razy wbijano igłę w tę wrażliwość!

Krzyk cichnie w pustce, nikt go nie słyszy,

Słowa ulatują bez echa w nicość.

Ciężar życia spakowany w walizkach,

Skaleczone uczucia, winy i błędy.

Nowa nadzieja obiecana w pociągu,

Trzymam bilet na lepsze jutro w dłoni.

Wagony pędzą jak szalone bestie,

Stacje mijają, nadzieje gasną.

Czy pociąg kiedyś się zatrzyma dla niej?

Czy smutek ponownie ogarnie jej duszę?

Autor wiersza

Damian Moszek.