Źródło

Źródło

nowa redakcja tekstu

Kształt oczekuje materii tak,

jak gest przywołuje rękę,

nieustannie,

w niekończącym się ruchu.

Poza przedmiotem,

bezimienna energia,

uważnie odpowiada

subtelnej myśli.

Świadomość nie konfrontuje.

Jest miejscem,

chwilowego zatrzymania świata,

umożliwiając patrzenie.

Ucisza świadomość codzienność,

ciężar ludzkiej pracy,

monotonia trwania

przy życiu.

Uważność.

Uwalnia świadomość z ograniczeń,

przywołując przestrzeń,

bez formy, bez potencjału,

a jednak nasyconą sensem.

Przywołuje źródło Miłości,

światła nie rzucającego cieni,

miejsce otoczone mgławicą,

gdzie materia dopasowuje się.

Jakby pamiętała,

że była kiedyś czystym ruchem.

Sens nie woła.

Jest.

Cisza nie kończy.

Wyznacza horyzont.

A kres

nie zamyka drogi —

pozwala ją zobaczyć.