Zwiastuje się już, tuż tuż

Dziś znów mnie zbudził

szary poranek

topiący serce we wspomnieniach

bez dzień dobry,

zza świtających firanek

i tulącym

przedsennie do widzenia.

Przyszła z nim zdyszana, wietrzysta,

z chłodnych objęć zimy wyrwana

bezwonna i szarolistna

bezpamiętnie odkochana.

Nie pamiętam drugiej takiej

bez śladu burzy na chodnikach,

suszonych powietrzem czystym,

i bez łez, tych zwiastunów radosnych powitań.

Otulony, czekam, na wiatr pachnący,

sypiący wianuszki mokrych bzów,

i na dotyk, co senną tęsknotę zakończy,

głosem pełnych czaru słodkich słów.

A może wiosna to pragnień mgnienia,

przypływem z głębin duszy budzone,

tęskne, aby spełniane

w marzeniach

wracało co rok nieutracone.