Życie

Życie jest darem,

który otrzymuje każdy,

kto przychodzi na ten świat.

Rzadko je doceniamy,

bo wydaje się czymś oczywistym —

przecież wszyscy je mamy.

Dopiero gdy pojawia się zagrożenie

i nad naszym gardłem

zawisa ostrze niebezpieczeństwa,

zaczynamy rozumieć,

jak kruche jest istnienie.

Wtedy pojmuje się,

że życie nie jest tylko darem,

lecz jedyną szansą —

czymś, co mamy tylko raz.

Gdy się kończy,

nie ma powrotu ani restartu.

Nikt nie wie, co czeka dalej,

gdy zasypiamy

w ramionach śmierci.

Życie bywa ciężkie:

potrafi ranić, przytłaczać,

ale też cieszyć i podnosić.

Nie jest jednak łatwym zjazdem z górki.

Aby doświadczyć radości,

trzeba najpierw wejść na szczyt —

iść długo, ostrożnie,

czasem z trudem i bólem.

Gdy w końcu się uda,

radość potrafi

uciszyć wcześniejsze trudności.

Lecz nie każdy ma tyle siły.

Czasem ktoś upada

i nie potrafi się podnieść sam.

Taki człowiek potrzebuje drugiego człowieka —

ręki, słowa, obecności —

aby móc iść dalej.

Życie samo w sobie

nie jest ani dobre, ani złe.

Jest neutralne.

To my nadajemy mu kierunek:

wybieramy drogę długą i ciężką

albo krótszą i prostszą.

Tworzymy życie

własnymi decyzjami.

A wiara i cel

są jak góra, na którą się wspinamy —

bo bez niej

nie byłoby zjazdu,

ani sensu drogi.