Życie Zmarnowane

Początek życia, lata przesypują się przez piasek gdy wiatr zawieje,

Płomień zaczynający powoli gasnąć gdy zmartwienia, że życie zmarnowane,

Szukając przeznaczenia, głosu wewnętrznego, by przebił się w latach systemu - bo życie będzie zmarnowane,

Co poczniesz gdy za paręnaście księżyców znać swego miejsca dalej nie będzie? Co płomień wstrzymany, by szansę dać życie wykorzystać by zmarnowane nie było?

Dziś jesień życia gości,

na starej rustykalnej bujance,

Gdy przez okno barwione liście wśród wiatru wirują, nakreślają drogi dla ludzi wiosny,

A gdzie szarość z tych wyborów otrutych,

Niczym świeca zgaszona z woskiem wysuszonym z zawieszenia,

Wiedząc, że życie zmarnowałeś.