Żyję na własnych zasadach

Kilka słów o tym, jak z cichej i zakompleksionej dziewczyny stałam się kimś, kto nie boi się mówić wprost i żyje po swojemu. Bez patosu, bez udawania, prosto z życia. Nie musisz się zgadzać , wystarczy, że przejdziesz obok, jeśli to nie Twój klimat.

 

Moje młode lata nie miały w sobie słońca ,

zakompleksiona, nieśmiała, przez świat niezrozumiana.

Targana ciągłym lękiem, bez wiary w samą siebie,

łatwo ulegałam cudzym słowom i manipulacji.

Aż nadszedł dzień mojej przemiany.

 

Stanęłam okoniem, co zdziwiło wielu.

Zaczęłam bronić własnych racji,

wstałam do życia, chwyciłam je w dłonie.

Mówią, że zmieniłam się na gorsze ,

ja wiem, że wreszcie jestem sobą.

 

Wczoraj cicha, pełna lęku,

dzisiaj w całkiem nowym wydaniu.

Zamiast chować wzrok w obawie,

daję radę w każdej sprawie.

 

Jestem szczera aż do bólu, wygadana, często szybka

najpierw powiem, potem pomyślę, nie owijam w bawełnę.

Ale już nie boję się nikogo,

odróżniam dobro od tego, co złe.

Niech każdy żyje tak, jak umie i chce

mnie nie obchodzi, co kto mówi i co pisze.

 

Robię swoje, więc nie prowokuj mnie do walki.

Przejdź obok obojętnie - tak będzie najlepiej,

bo niepotrzebne są nam waśnie i spory.

Już jestem inna,

bo inną być chciałam.

żyję dla siebie

według swoich zasad .

 

Specjalnie publikuję

ten tekst w wierszach

Czy Ty grafomanko

komentarz dasz pierwsza ?

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • piliery

    Ten tekst to podręcznikowy przykład pomylenia dojrzałego stawiania granic z niedojrzałą reakcją obronną, ubranego w popularne internetowe frazesy o byciu „silną i niezależną”. Autorka deklaruje wyzwolenie i wewnętrzny spokój, ale w rzeczywistości prezentuje postawę pełną napięcia, impulsywności i ukrytej potrzeby udowodnienia czegoś światu. Autorka myli asertywność z brakiem kontroli nad własnym językiem.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania