Żyję na własnych zasadach
Kilka słów o tym, jak z cichej i zakompleksionej dziewczyny stałam się kimś, kto nie boi się mówić wprost i żyje po swojemu. Bez patosu, bez udawania, prosto z życia. Nie musisz się zgadzać , wystarczy, że przejdziesz obok, jeśli to nie Twój klimat.
Moje młode lata nie miały w sobie słońca ,
zakompleksiona, nieśmiała, przez świat niezrozumiana.
Targana ciągłym lękiem, bez wiary w samą siebie,
łatwo ulegałam cudzym słowom i manipulacji.
Aż nadszedł dzień mojej przemiany.
Stanęłam okoniem, co zdziwiło wielu.
Zaczęłam bronić własnych racji,
wstałam do życia, chwyciłam je w dłonie.
Mówią, że zmieniłam się na gorsze ,
ja wiem, że wreszcie jestem sobą.
Wczoraj cicha, pełna lęku,
dzisiaj w całkiem nowym wydaniu.
Zamiast chować wzrok w obawie,
daję radę w każdej sprawie.
Jestem szczera aż do bólu, wygadana, często szybka
najpierw powiem, potem pomyślę, nie owijam w bawełnę.
Ale już nie boję się nikogo,
odróżniam dobro od tego, co złe.
Niech każdy żyje tak, jak umie i chce
mnie nie obchodzi, co kto mówi i co pisze.
Robię swoje, więc nie prowokuj mnie do walki.
Przejdź obok obojętnie - tak będzie najlepiej,
bo niepotrzebne są nam waśnie i spory.
Już jestem inna,
bo inną być chciałam.
żyję dla siebie
według swoich zasad .
Specjalnie publikuję
ten tekst w wierszach
Czy Ty grafomanko
komentarz dasz pierwsza ?
Komentarze (1)
Ten tekst to podręcznikowy przykład pomylenia dojrzałego stawiania granic z niedojrzałą reakcją obronną, ubranego w popularne internetowe frazesy o byciu „silną i niezależną”. Autorka deklaruje wyzwolenie i wewnętrzny spokój, ale w rzeczywistości prezentuje postawę pełną napięcia, impulsywności i ukrytej potrzeby udowodnienia czegoś światu. Autorka myli asertywność z brakiem kontroli nad własnym językiem.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania