zza okna

promienie słońca

wpadają przez szybę

tną chleb na kolejne

kromki

droga po nóż

wydaje się być zbyt długa

jak twoje palce

dzień

maluje obraz za oknem

wieszając na drzewach

obietnice

będzie tak samo

wschód słońca usiądzie

na starczych barkach

przygniatając wspomnienia

z zachodem

staną się senne

być może jutro

będą mniej przezroczyste