Idąc
strudzony człowiek idzie ścieżyną
sens jego życia rozwiewa wciąż wiatr
nuci piosenkę tamtą jedyną
to tylko wspomnienie
wszystko co ma
≈•≈•≈
choć nogi bolą nadal wędruje
uśmiech ze łzami razem splecione
coś pięknego dostrzega przy drodze
kładzie wśród kwiatów
marzenie swoje
strudzony wielce jakby zasypia
dźwięczne słowa słyszy przez chwilę
wraca myślą w krainę młodości
do dzisiaj dźwiga
w sercu swą winę
często śpiewała jak anioł z nieba
poza krawędź jej ręki nie podał
hałas sumienia dręczy wciąż umysł
do końca życia
będzie żałować
≈•≈•≈
nie rozpoznaje już świata tego
tak bardzo pragnie znów ją usłyszeć
lecz sam już nie wie czy wiatr tak szumi
czy to piosenka
nuci mu ciszę
Komentarze (13)
Nie wolno uzależniać się od drugiego człowieka ...nie tędy droga
Najmniejsza–Dzięki za wyrażenie opinii:)–Pozdrawiam:)
Nostalgicznie, lekko brzmi jak "Świeźianka".
"Świtezianka"
Wianeczek–Dzięki:)–Świeżanki też dobre. Szczególnie warzywa:)–Pozdrawiam:)
Nostalgicznie i wzruszająco...
Do siego, DiDi!
TseCylia–Dzięki:)–Tobie też dosiego, życzy DiDi;)–Pozdrawiam:)
Nie przepadam za rymowanym wierszami, ale ten ma wiatr we włosach. Ładny.
Asteria—Dzięki:)–Pasująco zabrzmiało, z "wiatrem we włosach":)–Pozdrawiam:)
Piękne: 'kładzie wśród kwiatów marzenie swoje". Podziwiam, subtelny nastrój wiersza
Sokrates–Dzięki:)–Ano raczej taki nastrój jest:)–Pozdrawiam:)
Lekkie, choć jakiś dramat jest przeszłością, fajne.
Przedostatnia zwrotka jest znacząca ale mglista; a gdyby: spoza krawędzi ręki jej nie podał?
cul8r
Il cuore–Dzięki:)–"Spoza krawędzi" też pasuje, ale – poza krawędź, bardzie współgra z moim zamysłem:)–Pozdrawiam:)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania