Sens Plecionki

Tekst z 2018 

Gdy czas zmieni oblicze, ile go już nie ma,

życie wciąż garbate, mały skrawek nieba.

Na bruku skrzypi trumna, w zaprzęgu co być musi,

odrywa to wspomnienie, co nigdy nie powróci.

Niewinny nóż na stole, cichutko sobie leży,

ktoś go włoży w serce, musi w to uwierzyć.

Figurka zamrożona, na progu tkwi samotnie,

żyje w niej nadzieja, że ujrzy piękną wiosnę.

Skowronek chociaż niemy, frunie jednak w niebo,

mimo wszystko nucić, przeistoczyć w drzewo.

Korzenie w sercu ziemi, wiatrem gnane słowa,

przeszłość tu zbłąkana, nad nią lśni zasłona.

Zmącenie wody falą, zatrucie swoim jadem,

na hologram mostu, ego znowu gnane.

Kolizja miodu z pszczołą, śniegu z mroźnym wiatrem,

mroku z cieniem nocy, oczu z własnym blaskiem.

Jakby tak uśmiechu, dodać cierniom cząstkę,

pryzmat ścian kryształu, zrodzi dróg plecionkę.

Wtedy łzy symetrii, nie są takie same,

los w srebrzystej tafli, chaosem śni nirwanę.