Błękitna

ratuj obraz nim lustro rozbijesz

czeka na ciebie w srebrnej kołysce

złapałeś skrzydła co już zgubiłeś

znowu szybujesz nad łąki czyste

weź pustą kartkę choć krawędź rani

białym wilgotnym pomaluj śniegiem

zauroczona złudnym kolorem

w nieświadomości rozmoczy siebie

w zaciszu klucza nuty się budzą

wśród wielu oktaw były uśpione

znów się narodzą orkiestra zagra

w błękitnej sali nową symfonię