Jak po maśle

Mówią na mnie: głupek. Nie gniewam się. Niech sobie gadają.

Mam przyjaciela, na którego mogę liczyć.

Często powtarza:

''Jestem szczęśliwy jak mogę komuś pomóc.

Przez to w życiu idzie mi jak po maśle''.

Bardzo mnie cieszy jego szczęście. Czuję się wtedy mniej głupi.

Dzwoni do mnie. Wyczuwam w głosie: smutek i zmartwienie.

Zapraszam go do siebie.

Część podłogi smaruję żółtym tłuszczem.

Gdy przychodzi, to się przewraca, uderza głową o kant i umiera.

A przecież chciałem jak najlepiej.

Biorę udział w pogrzebie.

Nagle przestaję płakać, gdyż moją twarz rozpromienia uśmiech.

Przyjaciel znowu szczęśliwy.

Trumna wsuwa się do grobu jak po maśle.