3. Dwadzieścia pięć metrów

Dziecięce oczekiwanie niemal zawsze karmi się ekscytacją i niepohamowaną ciekawością. Tak było i wtedy, gdy przygotowywaliśmy się do przeprowadzki. Z każdym dniem euforia rosła, a myśl, że każda minuta zbliża mnie do nowej przygody, sprawiała, że w mojej głowie pączkowały coraz to nowsze wyobrażenia tego, jak to będzie. Nowy dom, nowi znajomi, nowa szkoła, nieznane dotąd miejsca i ludzie…

Jakież było moje zdziwienie, kiedy ten dzień wreszcie nastał.

Jeśli miałabym ująć to w jednym słowie, powiedziałabym: ROZCZAROWANIE.

Już sama ulica, na której znajdowała się ta zaniedbana, dwupiętrowa kamienica, budziła we mnie strach i obrzydzenie.

Nowa okolica nie miała w sobie nic z przestrzeni i różnorodności, do których przywykłam. Brakowało tu zieleni, kortu i beztroskiego gwaru dzieci biegających po placu zabaw.

Najgorsze było jednak przed nami.

Gdy otworzyły się drzwi na pierwszym piętrze, weszliśmy prosto do małej, dziesięciometrowej klitki – naszej nowej kuchni. Za nią znajdował się tylko jeden pokój, nie większy niż piętnaście metrów. Spojrzałam na te dwie puste przestrzenie i w głowie miałam tylko jedną myśl: jakim cudem upchniemy tu cały nasz dotychczasowy dom?

Otóż… nie upchnęliśmy.

Zmieściła się stara kuchnia, stół, rozkładane kanapy i dwie toporne meblościanki. Jedną z nich rodzice ustawili na środku pomieszczenia, tworząc prowizoryczne „dwa pokoje”.

Brakowało wszystkiego, a przede wszystkim – łazienki. Ta pojawiła się z czasem w kuchni, gdzie rolę wanny przejęła wielka, pomarańczowa miska.

Z kolei na korytarzu, po lewej stronie od wejścia do mieszkania, znajdowało się podłużne pomieszczenie z rzędem ubikacji – zupełnie jak w szkolnej toalecie…

Jedna kabina należała do nas. Do dziś mam pod powiekami tamten ciężki, srebrny klucz ze zwieńczeniem w kształcie serca.

I tak mieliśmy spędzić kolejne cztery lata: trójka dzieci, w tym dwoje dorastających nastolatków, dwoje dorosłych i pies z ciężką agresją lękową. A wszystko to na dwudziestu pięciu metrach kwadratowych.

Tak rozpoczął się mój przyspieszony kurs dorastania. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to ledwie zapowiedź tego, co ma nadejść…