***[a gdy już wyjdą ostatni goście...]

a gdy już wyjdą ostatni goście mieszkańcy odejdą od stołów i łóżek

ucichną brzęki stukoty rozmowy

czy wtedy dom wciąż będzie domem

czy tylko przystankiem dla zmęczonej chmury

co to czasem wesprze się o zimny komin

oporem dla wiatru który jeden już tylko udaje jeszcze z wprawą

to życie po życiu

szarpiąc drzewami

wprowadza w ruch zastygłe

i słowa skądś niesie i śmiech

o mury nimi tłucze aż tynk się sypie

i już miękną ściany jak kiedyś nogi

dach chyli się bardziej w grzecznym ukłonie

świetlik w oknie migocze a może to gwiazda

drzwi się uchylają

w progu cień

a jakby smuga światła