Aby do wiosny

Czekając w zaspie na pomoc

kie­rowca domo­ro­sły,

klnie na swą nie­moc

powta­rza, aby do wio­sny.

W lesie dostrze­gam dzika

co ryje wokół sosny,

pochrzą­ku­jąc z cicha

aby do wio­sny.

Zając spo­strze­głszy żbika

co kły na niego ostrzy,

w gęstwinę szybko zmyka

kła­piąc uszami, aby do wio­sny.

I wszel­kie żywe stwo­rze­nie

co zaznało śniegu i mro­zów ostrych,

jedy­nym ich marze­niem

aby jak naj­szyb­ciej do wio­sny.