Poprzednie częściAlbum cz 1

Album cz 2

Przypominam, że jest to opowiadanie stylizowane na pamiętnik.

Jesień 197. r. Flesz 5.

 

Piękne jest to wielkie, rzeźbione biurko.

Piękny jest zestaw do pisania z polerowanego mosiądzu; kałamarz, pióro ze złotą stalówką, przycisk do papieru z uchwytem w kształcie łabędzia i odsączaczem do atramentu też z łabądkiem.

Siedzę w wyściełanym aksamitem fotelu i ledwo mnie widać zza blatu. Pierwszy raz jestem u rodziców mamy.

Ogromne mieszkanie w starej kamienicy. W stylowych witrynach stoi mnóstwo książek. Jak się później dowiedziałem, były wśród nich białe kruki – pierwsze wydania Mickiewicza z Paryża czy drukowane manuskrypty z XIX wieku.

Na ścianach obrazy w złoconych ramach (toż to były Kossaki, Fałaty, Chełmońskie!).

Krzątająca się gosposia w białym fartuszku. Ja naprawdę jeszcze jestem w epoce głębokiego socjalizmu gierkowskiego?!

Prosiłem matkę o zrobienie mi tego zdjęcia przy biurku. Byłem zafascynowany jego ogromem oraz tym zestawem pisarskim.

Chodzę po perskich dywanach, oglądam kolekcję kryształów i porcelany, i nudzę się. Wszystko jak w muzeum.

Dziadek jest wysokim , dobrze zbudowanym mężczyzną o twardych rysach i czerwonej twarzy.

Po latach, pisząc pracę zaliczeniową na studiach, pogrzebałem w genealogii tej rodziny. Zamożni mieszczanie od XVII wieku. Stąd obrazy i książki, ocalałe z zawieruchy wojennej.

Życiorys dziadka też może dumą napawać. Kampania wrześniowa, partyzantka AK i NSZ, więzienie stalinowskie z pobytem w celi śmierci. Potem, jako mistrz budowlany, kierował większością ważnych budów w mieście.

Dostałem od niego na pamiątkę audiencji portretowe zdjęcie z rzędami medali, wczepionych w marynarkę.

Tak samo jak u babki. Policzyłem im kiedyś. Mieli po tyle samo! Nie zwracałem uwagi na ich rangę.

– Zygmunt, posadź Piotrka przy stole. – Głos babki Zofii słychać z kuchni. – Niech Mariola wyjmie z kredensu serwetki i łyżeczki. Wiesz, te od kompletu Plattera.

Dziadek sadza mnie na wysokim krześle przy jajowatym, dębowym stole na dwanaście osób.

Majtam w powietrzu nogami i czuję się jak nic nie znacząca kropla w wielkim oceanie.

Wrażenie pogłębia cisza panująca wokół.

Dziadek wygląda na skrępowanego i nie bardzo wie, jak się zachować w stosunku do mnie. Matka siedziała na odległym końcu stołu, patrząc w jakiś punkt na ścianie.

Atmosfera rodzinnego grobowca.

Babka wnosi kryształowe puchary z lodami. To powinno mi wynagrodzić półtorej godziny nudy. Podaje mi łyżeczkę i głaska po głowie. Biorę się ochoczo do konsumpcji.

Rozmowa dorosłych się nie klei. Zdawkowa wymiana zdań, jakieś banalne pytania: „ co u was słychać? Jak się mieszka? (To o to nowe mieszkanie chodzi, co rodzicom dziadek załatwił). „Co u Janusza?” Mam wrażenie, że kiedy mówią o ojcu, jest jakaś nutka sympatii. Chyba go lubią. Bo matkę to na pewno nie.

– Maaaarek! – Wrzask z sąsiedniego balkonu niesie się echem w studni podwórza kamienicy.

Drgnąłem i potrąciłem puchar z lodami. Rozbił się o kant krzesła, a zawartość wykiprowała na ten śliczny perski dywan.

Zauważyłem przerażony wzrok matki. Twarz dziadka, o ile to możliwe, poczerwieniała jeszcze bardziej.

Babka wstała od stołu z kamienną miną i lodowatym spojrzeniem. Zbliżyła się do matki, która jakoś skuliła się w sobie, wzięła jej puchar i z całej siły trzasnęła nim o ścianę.

 

Mam trochę fotografii rodziców matki. Głównie portretowych, które zostały po jej śmierci. Zygmunt w mundurze przedwojennego podoficera ułanów. Zbiorcze dziadków, siedzących na fotelach, a za nimi moja matka w szkolnym mundurku i jej brat – Marek w krótkich spodenkach. Babki Zośki, owiniętej w szal z lisów z zalotnie nagim ramieniem. Piękna była. Dziadek kochał ją do szaleństwa.

Kazała się całować po stopach i on – twardy wojak i kierownik budów – klękał przy ludziach i to robił!

Najpierw półgębkiem, a potem głośno zaczęto mówić o jej chorobie psychicznej. Coraz bardziej nienawidziła rodzinę. Namawiała dziadka, żeby katował moją matkę za najdrobniejsze przewinienia.

I on to robił. Krew była na ścianach, kiedy brzydko napisała w zeszycie albo źle umyła talerz.

Trudno się dziwić, że uciekła jako nastolatka w samej piżamie do mojego ojca.

Na koniec Zośka zaczęła donosić na milicję na dziadka. Że kradnie materiały z budowy, robi lewą dokumentację, zawyża koszty. Robił to, ale dla niej! Żeby żyła na poziomie, jakiego oczekiwała. Woziła się taryfami do sanatoriów i balowała jak udzielna księżna. Zygmunt poszedł siedzieć, a ona wyprzedała cały majątek – Kossaki, białe kruki książkowe, przepiękną biżuterię jaką dostała i meble, którymi się tak zachwycałem. Mówiło się też o sztabkach złota, zamurowanych w popielniku pieca. Dziadek po wyjściu z więzienia zamieszkał w baraku na budowie, a matka nosiła mu jedzenie w menażkach. Nigdy się nie zdobył nawet na słowo „dziękuję”.

Babka skończyła w szpitalu dla obłąkanych.

 

27 lutego 197. r. Flesz 6.

 

Nie ma już grzywki, tylko włoski zaczesane na bok i już nieco ciemniejsze.

Stoję przed grupą dzieciaków, recytując jakiś wiersz. To uroczyste pożegnanie turnusu sanatoryjnego w Rabce.

Z powodu silnej astmy wylądowałem tu na cztery miesiące. Mam jej ciężką postać i niejednokrotnie tylko pogotowie oraz szybko podany tlen i zastrzyk hydrocortizonu uratował mi życie.

Jeśli długo nie przyjeżdżali, babka zmuszała mnie do wypicia moczu. Jak zaczynałem chorować, musiałem nasikać pełną butelkę po śmietanie, która czekała na godzinę „W”.

Lekarz mówi, że nie będzie mi wolno palić i uprawiać sportu (zdechnę zaraz, ale ze śmiechu).

 

Jutro się rozjeżdżamy. Babcia już po mnie przyjechała.

Śnieg wali ogromnymi płatami, chodniki przypominają transzeje i nie sposób oddzielić wzrokowo jezdni od trotuaru.

Pociągu nie ma. Tory zasypane, urządzenia ruchu nie działają i stoimy skonsternowani w hali dworcowej. Co robić?

Babcia decyduje się na próbę złapania okazji do Krakowa.

Stoimy w tej śnieżycy, widoczność najwyżej dwa metry i próbujemy zatrzymać któryś z nielicznych, mijających nas, samochodów.

Wreszcie staje „Nysa”. Ładujemy się do blaszaka i w drogę.

Powoli szarzeje. Samochód z trudem pokonuje wzniesienia. Nagle mam uczucie, jakbyśmy płynęli gdzieś w bok. Silnik wyje straszliwie.

Po chwili huśtawka; bujamy się i lecę gdzieś.

W okienku tylnych drzwi widzę pustkę zapełnioną wirującymi śnieżynkami wielkości małej dłoni.

Babcia zrywa się do mnie, ale z tyłu słychać ostry głos kierowcy.

– Kurwa, nie ruszać się!

Babka siada na ławce, ja leżę na podłodze na końcu wozu i widzę spoconą, mimo mrozu, czerwoną twarz szofera. Buja mocno, a po chwili przestaje, ale zostajemy zawieszeni pod jakimś dziwnym kątem.

– Kurwa, nie ruszać się. – Kierowca powtarza się nie wiadomo dlaczego, szeptem – Poślizg.

Wisimy na podwoziu nad przepaścią. Cisza, tylko słychać zawodzenie zadymki na zewnątrz puszki.

– Chłopcze, leż spokojnie i nie dotykaj klamki, bo polecisz. Pani niech też się nie rusza. Ja też nie mogę wysiąść, bo odciążę przód i polecicie w dół. Kurwa mać!

Po chwili słychać na zewnątrz głosy, kierowca z kabiny dyryguje i daje rady, gdzie podwiązać linę.

Mimo zimna czuję spływające po kręgosłupie strużki potu. Jestem przerażony. Leczniczy mocz wsiąka mi w kalesony, gardło mam ściśnięte i boję się oddychać.

Kiedy podwiązują linę, samochodem znowu zabujało, a ja z trudem pokonuję chęć zerwania się i ucieczki. Mam zdrętwiałe ręce i nogi, a nerwami wędrują stada mrówek. Boję się potwornie i modlę nauczonymi na religii słowami, które ksiądz Wawrzyniak wbijał nam do głowy w ramach przygotowań komunijnych.

Babcia siedzi nieruchomo, patrząc przed siebie pustym wzrokiem.

Nagle basowe wycie silnika jakiegoś samochodu ciężarowego, kilka szarpnięć i podłoga wraca do właściwego poziomu. Po chwili zrywam się i z całej siły przytulam do babci. Przyciska mnie, całując we włosy.

– Już dobrze, Piotrusiu, już dobrze – szepce. – Nic się nam nie stało. Będę czuwała nad tobą. Zawsze.

Ścisnąłem jej rękę tak mocno, że pobielały mi kłykcie.

 

Na takich doświadczeniach budują się najsilniejsze związki emocjonalne. Przywiązanie nasze względem siebie rosło i nie wyobrażałem sobie życia bez niej. I ona beze mnie. A co do samej choroby; miałem dwanaście lat, gdy zacząłem palić i robię to z namiętnością do dzisiaj. Sport stał się potem moją wielką pasją. Trenowałem różne dyscypliny, nieraz padając na twarz z przemęczenia. Ale o tym w innej części.

W każdym razie, po ciężkiej astmie nie pozostało śladu.

 

Tego samego roku. Lipiec. Flesz 7.

 

To się nadaje w ramki!

Ubaw przedni miały moje dzieci, kiedy je zobaczyły.

Siedzę okrakiem na wielkiej świni. Na głowie poniemiecki hełm, który zasłania mi pół twarzy.

Po raz pierwszy wyjechałem z rodzicami na wczasy do Kołobrzegu. Mieszkamy u państwa Połowniaków, którzy mają letników i prowadzą gospodarstwo na obrzeżach miasta. Bardzo fajni ludzie, choć warunki nieszczególne. Rodzice śpią w dużym pokoju na wersalce, ja obok na łóżku polowym.

Hełm jest mój, zdobyczny, który kosztował mnie ciężkie rany.

Na wydmach zobaczyłem wystający z wału kawałek żelaza. Natychmiast wziąłem się za odkopywanie, nie bacząc, że tuż przy nim jest gniazdo os.

Rany! Pogoniły mnie przez pół plaży!

Biegałem pomiędzy ludźmi, wrzeszcząc: „Ludzie ratunku! Umieram!”, ale dzielnie ściskałem w ręku zdobyczny hełm.

Mama postanowiła wieczorem przekonać mnie przy okazji opatrywania ran (osiem mnie uchlało i wyglądałem jak beczka na kapustę) do pewnego obrzydlistwa.

Zapowiedziała, że rzeczywiście umrę jak nie zjem jednej cebuli. Nie lubię cebuli i to miała być okazja do przełamania lodów pomiędzy mną, a tym warzywem.

Łykałem bez gryzienia, płacząc jak bóbr.

Od tej chwili znienawidziłem cebulę na całe życie. Niby nauczycielka, a taka nieporadna próba zmiany postawy?

 

Późnym wieczorem leżę na polówce i udaję, że śpię. Na wersalce rodziców jakiś ruch...

– Śpi? – Przytłumiony szept matki. – Ściągaj piżamę.

– Ala, znowu? Nie mam już siły. Oczy ma zamknięte to chyba śpi.

Znowu ruch, trzeszczenie sprężyn.

– Nic z tego. Wchodź. Niby mam dziecko, a nie mam. Nie będę dłużej tak żyła; jak papierowa matka.

– No dobra. Sama chciałaś...

Przytłumione pojękiwania i wzmożony odgłos trzeszczącego łóżka.

O co im chodzi? Co oni kombinują? To siedemdziesiąte lata i uświadomienie znaczenia ruchów frykcyjnych nie miało miejsca już w przedszkolu, jak to jest dziś.

O efektach tych manewrów wakacyjnych dowiedziałem się później, kiedy za dziewięć miesięcy urodziła się moja siostra – Ela.

 

Kilka zdjęć z moją siostrą. Najpierw w wózku, potem jak stawia pierwsze kroki. Miała wtedy ponad dwa lata. Wszystko przez to, że matka zachłannie rzuciła się na macierzyństwo, niewyładowane na mnie. Pasła Elę niemożliwie tak postrzegając rolę troskliwej i zapobiegawczej matki. Kiedy dziecko miało roczek, ważyło dwadzieścia pięć kilogramów! Wałki tłuszczu wylewały się zewsząd, a kruche kości nie były w stanie udźwignąć takiego ciężaru.

Nie miałem do niej jakiegoś specjalnego stosunku. Ot, zabawka rodziców (dla ojca – ukochany puszek). Ja mam babcię i jest mi dobrze. Kiedy zamieszkaliśmy razem, Elka była upierdliwym podglądaczem – donosicielem. Ciągle filowała zza tej kotary, która rozdzielała nasz pokój i natychmiast leciała do matki, kiedy popalałem na balkonie albo przywiesiłem kolejny plakat jakiegoś zespołu.rockowego .

Oberwało mi się nieraz o nią. Mały upierdliwiec, ale potem już siostra, którą chroniłem w szkole.

Jak to starszy brat.

 

7 sierpnia 197. r. Flesz 8.[b/]

 

Miejscowość Zwoleń. w dawnym województwie radomskim.

Ojciec jest kierownikiem kolonii, mama wychowawczynią, ja – uczestnikiem, a siostra upierdliwym dodatkiem, włażącym wszędzie, szpiegującym mnie i kapusiem jednocześnie.

Gówniarskie wash and go.

Zdjęcie przedstawia naszą paczkę kolonijnych dreszczowców, stojącą pod drzewem.

Czterech z nas jest przebranych i umalowanych jak członkowie zespołu „Kiss”. Kto nie zna, niech sprawdzi w necie jaka to była jazda.

Przyklejona do mnie dziewczyna to Bożena. Śliczna czarnulka z włosami do połowy ramion.

Jestem śmiertelnie i na zawsze zakochany. Toż w końcu babka wpajała mi ideę romantycznej miłości aż po grób, szacunek i uwielbienie do kobiet, nieśmiałe manewry adoracyjne na przemian z przedwojenną etykietą.

Trochę staroświecki pozostałem do dziś. Podtykane mi książki z wątkami czystej i platonicznej miłości („Dzieci kapitana Granta”, ostatnie części „Tomka...” Szklarskiego itp.) kształtują mój obraz wzajemnych relacji damsko – męskich.

Aby zadość uczynić współczesności, z kącika ust zwisa mi końcówka ekstra mocnego.

Po pierwszym rzygałem jak kot.

Mam dwanaście lat i jestem gość w stylu zblazowanego Marlona Brando, czy cynicznego Johna Wayne’a z miękkim sercem i spluwą u boku.

Ale nocami śni mi się Bożena. Ratuję ją z pożaru, wynosząc na rękach z płonącego budynku, a ona całuje mnie z wdzięczności i... i budzę się z klasyczną polucją nocną.

Pocałowałem ją na jawie! Byłem czerwony jak pomidor po zastrzyku z denaturatu, wybąkałem nieśmiało „Miedzy nami nic nie było” Asnyka i miałem zamiar zwiać, no bo co dalej?

Na szczęście dziewczyna nie była owładnięta romantycznymi bzdetami, więc zaciągnęła mnie pod to drzewo ze zdjęcia i nauczyła pocałunku z języczkiem.

Teraz to się dopiero zakochałem!

 

– Oszalałeś?! Nigdzie nie pojedziesz! – Matka i babka są wyjątkowo zgodne.

– Kawaler się znalazł. Może pierścionek zaręczynowy potrzebny? – Sarkastycznie prychnęła babcia. – Dać ci mój?

Jestem wściekły jak diabli. Co one rozumieją? Muszę pojechać do Bożeny. Od zakończenia turnusu minęło już trzy tygodnie. Ileż można kochać listownie?

Jadę. Jestem jej rycerzem i ślubowałem.

– Ładnego Lancelota mama wychowała. Pierwsza lepsza dama dworu mu w głowie zawróciła. – Ironicznie powiedziała matka. – Dobrze, że rumaka nie ma...

– To twój syn. Gdzie ty byłaś?

– Tam gdzie mnie mama postawiła. Całkiem z boku.

Słucham ich dalszej wymiany uszczypliwości i szlag mnie trafia. Pieprzą o głupotach, a co z wyjazdem?

– A co z wyjazdem? – rzucam szybko, gdy zrobiły przerwę na nabranie oddechu.

Spojrzały na mnie jak na kosmitę.

– Oszalałeś? – powtórzyły już zgodnym chórem. – Nigdzie nie pojedziesz.

Durne baby, bo baby.

Zobaczymy.

 

Świtem spakowałem torbę, wytrząsnąłem ze skarbonki całą forsę, odwaliłem się jak stróż w Boże Ciało i na dworzec.

Cudowne uczucie wolności i podążania właściwą drogą do ukochanej. Wypaliłem w wagonowym kiblu zwędzonego ojcu „Klubowego” (był na tym sabacie czarownic, ale nic konstruktywnego do niego nie wniósł) i jadę do Radomia.

Na dworcu kupiłem od babiny bukiet stokrotek i którędy dalej? Miasto duże, a mnie rezon i brawura powoli zaczyna opuszczać.

Stoję na środku hali dworcowej i rozglądam się bezradnie.

Czyjaś ciężka ręka opada na moje ramię. Jezu, milicja!

– Masz chłopcze jakąś legitymację?

Mam, bo przecież bilet szkolny kupiłem.

Przygląda się zdjęciu i mnie. Ściska mocniej ramię.

– Choć ze mną.

Czuję falę gorąca i mrówki strachu. W tych czasach dwunastolatek panicznie bał się munduru.

Na posterunku dworcowym ruch. Sadzają mnie na krześle przy biurku. Jakiś starszy rangą uśmiecha się do mnie.

– Zwiać się z domku zachciało? Mamusia na loda nie dała? A my już mamy zgłoszenie o twojej ucieczce z domu. Halina... Winczycka. To mama? (Głupie te baby, ale szybkie)

– Nie. Babcia.

– No widzisz, nawet babcia wiedziała dokąd uciekniesz. Słaby z ciebie konspirator. Poczekasz tu na nią.

Po południu przyjechała matka z babcią. Wzięły pomiędzy siebie i w drogę.

To już nie te czasy, kiedy cieszyłem się idąc w środku i trzymając je za rękę. Szedłem jak eskortowany więzień z durnym bukietem stokrotek w dłoni.

 

Oczywiście miłość wygasła po paru tygodniach, kiedy przeprowadziłem się czasowo do rodziców i w nowej klasie poznałem Elę. Jaka Bożena? O co chodzi? Potem była Zośka, Jolka, Ewa, Mariola... Części imion nie pamiętam. Rozwój emocjonalny i fizyczny zbiegł się z nowym środowiskiem – klasą i podwórkiem. Zostało palenie. Widocznie mam gen skłonności do uzależnień.

Pod okiem babki pewnie cała sprawa by się opóźniła. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Jednakże na pewno od babki wyniosłem galanterię i naukę miłości romantycznej do kobiet. Głęboko się angażuję i z trudem odchodzę. Cechy niby dobre, ale w życiu dorosłym bardzo to przeszkadza.. Świat jest inny.

Na szczęście nie odziedziczyłem po dziadku Zygmuncie miłości totalnej. To by dopiero katastrofa była!

 

[b]Październik 197. r. Flesz 9.

 

Zdjęcie zrobione z perspektywy katedry szkolnej.

W rzędzie ławek siedzą uczniowie, gapiąc się kretyńsko w obiektyw. Ja siedzę w pierwszej, razem z Elą Leśniak.

Straszny obciach dla szóstoklasisty. To sprężyna mamy, która jest moją nauczycielką polskiego i wychowawczynią. (Ele mnie prześladują)

Ela to najładniejsza dziewczyna w klasie i cieszy oko rodzicielki taki zestaw na początku. A ja się czerwienię jak burak, kiedy słyszę komentarze z tyłu.

Babcia ma mieć jakąś operację kardiologiczną i potem jechać na długo do sanatorium w Nałęczowie.

Uzgodniono, że przeprowadzę się do rodziców i będę chodził do szkoły nr 22.

No cóż, parę miesięcy wytrzymam.

Przetransportowano od babci prawie cały mój majdan i zastanawiam się. po jaką cholerę na tych parę miesięcy tyle zachodu.

Klasa jest fajna i szybko się zaadaptowałem. Mieszkam w jednym pokoju z siostrą Elą (się imiona powtarzają ale rodzice przedzielili go na pół biblioteczką i parawanem. Ku mojemu wielkiemu szczęściu, dostałem od nich magnetofon kasetowy (MK 125 automatic) i szwajcarski zegarek Doxa

No to nie można narzekać.

Jak pojadę do domu, to będzie czym szpanować.

 

Babcia wróciła tydzień temu i cisza. Zaczynam się niepokoić. Czas wracać, a tu nikt ani słowa.

W drugim tygodniu nie wytrzymuję.

Kiedy siedzimy wszyscy wieczorem na telewizji, rzucam:

– Fajnie jest, ale możecie mi powiedzieć kiedy wracam do domu?

Ojciec z matką spojrzeli po sobie.

– Wiesz co, Piotruś, musimy ci o czymś powiedzieć. Uzgodniliśmy z babcią, że jeszcze zostaniesz u nas. Jest jeszcze bardzo słaba, no i... w zasadzie...

Poczułem jak oblewa mnie fala gorąca. Chyba dwanaście lat temu przeżyłem to uczucie oszustwa, kiedy za moimi plecami decydowano o moim losie. Coś się święci.

– To znaczy kiedy wrócę? – powiedziałem przez zaciśnięte zęby. – Bo trochę za długo tu siedzę.

– A źle ci? – zapytał ojciec, uciekając gdzieś wzrokiem.

– No nie, ale chcę już do domu.

– Wydaje mi się, że twój dom jest tam, gdzie rodzice... – Czy mi się wydawało, czy rzeczywiście matce zaszkliły się oczy. Szybko roztarła coś kciukiem w kąciku oka.

– Mój dom jest na Czarnowie – powiedziałem nieco podniesionym, a zarazem drżącym głosem.

– Już nie.

Kto to powiedział? Matka? Ojciec? Duch święty?

Zerwałem się z fotela.

– Jak to nie?!

– Tak to. – Jednak ojciec. – Zostaniesz już z nami.

Nie bardzo pamiętam następną godzinę. Dostałem histerii, spazmów. Rzuciłem zegarek na podłogę i wybiegłem na klatkę, krzycząc jak opętany.

Sąsiedzi wylegli ,myśląc że zarzynają wieprzka na świąteczne wyroby.

Ojciec próbował mnie wciągnąć do mieszkania, ale się nie dawałem.

– Wypluję za was komunię... Utopię się... chcę do domu – szlochałem.

Udało im się w końcu wnieść mnie do domu, mimo że wierzgałem nogami i kurczowo trzymałem się futryny. Rzucałem się strasznie po meblach i nawet niespecjalnie mnie już trzymali

Patrzyli tylko żebym sobie jakiejś krzywdy nie zrobił.

Po trzech godzinach usnąłem wykończony na podłodze.

Przez parę dni nie pozwolono mi nigdzie wychodzić. Potem poszedłem z mamą do szkoły. Usiadłem znowu z Elą i przywitałem się z resztą.

Złamali mnie. Zostałem.

 

Od tej chwili moje życie obróciło się o sto osiemdziesiąt stopni.

Tam, gdzie byłem gościem, stałem się domownikiem i odwrotnie. Kolejna kobieta wzięła się za kształtowanie Piotrusia

Obrócono Piotrusia kompletnie. Wszystko nowe – ludzie, opiekunowie, miejsce. Proces przystosowania przebiegał długo i boleśnie. Nieraz uciekałem do babki.

Ale ona oklapła po moim odejściu. Szybko posuwała się w swojej starości, kiedy zabrakło jej celu nadrzędnego w życiu. Wycofywała się ze swojej aktywności towarzysko – zawodowej. Już nie walczyła o mnie, a ja miałem żal, że tego nie robi. Zaczęły ją dopadać przewlekłe choroby. Po sześciu latach wprowadziłem się do niej z żoną i malutkim dzieckiem. Fatalny to był czas. Pogodziliśmy się dopiero, gdy umierała.

Średnia ocena: 4.5  Głosów: 8

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (57)

  • JamCi 2 miesiące temu
    No ciekawie. Chcę jeszcze.
  • pansowa 2 miesiące temu
    Kurczę, i weź tu sprostaj potrzebom JamCiowej!
    Została ostatnia część napisana w zupełnie innej konwencji, aby się nie nudziło.
  • JamCi 2 miesiące temu
    pansowa a to fajnie, ta mi sie podoba, ale inna pewnie też będzie ciekawa.
  • pansowa 2 miesiące temu
    JamCi Tam to dopiero będzie jazda! :)))
  • JamCi 2 miesiące temu
    pansowa nie łobiecuj nie łobiecuj :-)
  • pansowa 2 miesiące temu
    JamCi Będzie jako rzekł Grek Zorba: Taka piękna katastrofa!
  • Szpilka 2 miesiące temu
    Z astmą u dzieci ciekawa sprawa, często mija bez śladu, ale u dorosłych już nie. Właśnie sport przy astmie zalecany, zwiększa pojemność płuc. A palenie? Cóż, każdy palacz z czasem będzie cierpiał na odmę, wiem, że na coś trzeba umrzeć, ale duszenie się jak ryba bez wody zgonu nie uprzejemnia 🙂

    Ciekawe perypetie, dobrze się czyta, no fajne pióro masz. O! 👍
  • pansowa 2 miesiące temu
    Dzięki Szpilko.
    Moja matka zmarła na raka wątroby nie wypijając w życiu kieliszka wódki, a ojciec na kamienie żółciowe, będąc alkoholikiem przez 30 lat.
    Nieznane są wyroki i drogi.
  • Szpilka 2 miesiące temu
    Pansowa

    No nie gadaj, że w przeznaczenie wierzysz? Pewien fajoski doktorek rzekł, że szaleje się do pewnego czasu, a potem TRZEBA o siebie zadbać, żeby zdrowszym umrzeć, ot co 😁

    Od wódy najczęściej nie dostaje się raka, tylko marskości, a kamienie przeważnie od dużej podaży tłustego mięska i smalcu, zatem można wyregulować co nieco. Mój znajomek nie mógł wyjść ze zdziwienia na wieść o wykrytej u niego kamicy nerkowej, przecież tyle piwa pił, no właśnie, a w piwie zatrzęsienie puryn, czyli budulca kamieni 😉
  • pansowa 2 miesiące temu
    Szpilka Z tymi teoriami zdrowotnymi to różnie jest.
    100 lat temu tytoń był zapisywany przez lekarzy jako lekarstwo.
    Za komuny naukowcy przekonywali nas o straszliwej szkodliwości kawy (bo jej nie było).
    W dawnych wiekach na weneryka pito rtęć, a na potencję spożywano rozkruszone szmaragdy.
    Za 10 lat okaże się, że dzisiejsze zalecenia i odkrycia były idiotyczne.
  • Szpilka 2 miesiące temu
    Pansowa

    Dziś medycyna na wysokim poziomie stoi, coraz więcej wie się o organiźmie człowieka i chorobach go nękających, skoro są metody, żeby pewnych chorób uniknąć, to dlaczego z nich nie korzystać?

    Tjaaaaaaaaa, zdrowym się wydaje, że zdrowie dostali do śmierci, owszem, gdy o nie zadbają 😉
  • pansowa 2 miesiące temu
    Szpilka Ja wiem, że sobie szkodzę.
    Szkodzę też sobie spalonym schaboszczakiem i golonką.
    To co mi z tej wiedzy?
    Umartwianie zostawiam dla ascetów i świętych.
  • Szpilka 2 miesiące temu
    Pansowa

    Wiem, że wiesz, widocznie samodestrukcja wpisana w ludzką naturę 😉
  • pansowa 2 miesiące temu
    Szpilka W moją na pewno.
    Tylko nie gwałtowna.
  • Szpilka 2 miesiące temu
    Pansowa

    Miałam szesnaście lat, gdy dostałam kolki nerkowej, tego bólu nie zapomina się nigdy, od tego czasu unikam szczawianów, tak jak poradziła bardzo sympatyczna lekarka i kamień więcej się nie pojawił, kamica lubi nawracać. I od tego też czasu interesuję się medycyną ludową, ziołolecznictwem i zdrowym żywieniem. Nie dostałam hopla na tym punkcie, nie chcę tylko więcej cierpieć.

    A Tobie dużo zdrówka życzę i dobrego dzionka 😊
  • pansowa 2 miesiące temu
    Szpilka Jest jeszcze 30% rezerwy na spirometrze to będziemy na razie żyć.
    Parę lat temu błędnie u mnie zdiagnozowano raka płuc w IV stadium.
    Dano mi parę miesięcy.
    Ależ wtedy jarałem i chlałem...
  • Szpilka 2 miesiące temu
    Pansowa

    Kacza doopa, ale Ci stresu narobili, ech, chyba każdy jakiś krzyż na plecach dźwiga, życie 🙂
  • pansowa 2 miesiące temu
    Szpilka Nawet nie pamiętam tego stresu. Nie trzeźwiałem.
    Gdyby mnie siostra na chama nie wsadziła do specjalistycznego szpitala, gdzie zdiagnozowano zapalenie płuc z płynem, to na pewno bym już nie żył z przepicia :)
  • Szpilka 2 miesiące temu
    Pansowa

    Szczęście dobrze mieć i dobrze, gdy w nieszczęściu.

    Ciao, pomykam w real 😉
  • pansowa 2 miesiące temu
    Szpilka Hejo
  • Trzy Cztery 2 miesiące temu
    Świetna lektura! Nieco wspólnego widzę w losach moich i Twojego bohatera. Też w Rabce (i w Jeleniej Górze), w związku ze swoja chorowitością. I także usłyszałam w dzieciństwie, jak pani doktor mówi do mojej mamy:

    - Tylko niech pani dopilnuje, żeby w przyszłości nie paliła papierosów! Ona ma astmatyczne płuca!

    Nie dopilnowała. Paliłam Ekstra Mocne, Popularne (a także Gauloisesy i Gitanesy, próbowałam amfory palac fajke, a i cygaro też się przytrafiło).

    Rabka i palenie to nie są wszystkie podobieństwa, jakie znajduję w Twojej opowieści.

    Bardzo miło się czyta.
  • pansowa 2 miesiące temu
    Nie wiem, czy to dobrze, czy źle, że widzisz podobieństwa.
    Kierunek rozwoju staje się niezbyt pasujący do współczesnych czasów.
    Mody na sukces, bezwzględności, kultu siły i młodości, oraz wygranej za wszelką cenę.
    Dzięki.
    PS, a jaram jak smok od 45 lat :)))
  • Opalony Ernest 2 miesiące temu
    pansowa Ja od 62 lat.
  • pansowa 2 miesiące temu
    Opalony Ernest Jesteś buddystką?
  • Opalony Ernest 2 miesiące temu
    pansowa Nie, ale gdybyśzacżął palić w wieku 12- lat, tobyś tak nie wyrósł.
  • pansowa 2 miesiące temu
    Dokładnie wtedy zacząłem i przerwę miałem raz - tydzień :)))
  • Opalony Ernest 2 miesiące temu
    Łe, to żeś w tydzień wystrzelił.
  • pansowa 2 miesiące temu
    Opalony Ernest Próbowałem rzucić :)))
    Myślałem, że rozpierdolę dom razem z fundamentami.
  • Marek Adam Grabowski 2 miesiące temu
    W sumie to lubię tę cykl. Takie dowcipne spojrzenie na dorastanie. Pozdrawiam 5. ps. Nieco zaskoczył mnie ten opis rodzinnej biblioteczki. Spodziewałem się PRL-wskiej klasy średniej, a tu coś takiego...
  • pansowa 2 miesiące temu
    Trochę niestandardowy i nie do końca dowcip.
    Ale każdy w tym znajdzie co chce.
    To dobrze.
    Dlaczego tego się spodziewałeś w biblioteczce?
  • Marek Adam Grabowski 2 miesiące temu
    Generalnie nie zastanawiałem się co w niej powinno być. Po prostu zaskoczyły mnie te kosztowne starodruki.
  • pansowa 2 miesiące temu
    Marek Adam Grabowski
    Była kasa przez stulecia to i białe kruki były.
    Podobnie jak obrazy.
  • kigja 2 miesiące temu
    Serial nabiera kolorytu i przyciąga coraz większą uwagę. Może się podobać.
  • pansowa 2 miesiące temu
    Może Ci podziękuję? :)))
  • kigja 2 miesiące temu
    E, tam.
  • pansowa 2 miesiące temu
    kigja No powinienem.
    Nasze stosunki wahają się pomiędzy Antarktydą, a Afryką Równikową.
  • kigja 2 miesiące temu
    pansowa
    Uważam Cię za dobrego Autora, cenię Twój kunszt i lubię czytać Twoje publikacje.
    Ale wiesz, jak jest, mam zbyt dobrą pamięć, więc raczej nici z tych stosunków. Uwielbiam zimę i w tej aurze Cię pozdrawiam.
  • kigja 2 miesiące temu
    Napisz limeryk lepiej.
  • pansowa 2 miesiące temu
    kigja To mroźno odzdrawiam.
    Na stare czasy z innego portalu zasłużyłaś jak złoto.
    Nad limerykiem się zastanowię.
  • kigja 2 miesiące temu
    pansowa
    Nie wiem o jaki portal chodzi, bo cały czas piszę o opowi.
    Na innych portalach nie bywasz grubiański. A nie to złe słowo, nie bywasz chamski, bo grubiański jesteś wszędzie, gdzie jesteś hahahaha

    Wolna wola, puszczyk, wolna wola...
  • pansowa 2 miesiące temu
    kigja Spox.
    Nieraz pisałaś o co ci chodzi, więc nie ściemniaj.
    I nie ty jesteś od oceny mojej osoby.
    Ja się publicznie tobą nie zajmuję.
    Nie baw się tu w niektórych.
  • kigja 2 miesiące temu
    Nieraz pisałaś o co ci chodzi, więc nie ściemniaj.

    pansowa, jaśniej, bo napisałeś zbyt ogólnikowo i enigmatycznie. O czym niby miałam pisać do Ciebie?

    _____
    Pragnę zauważyć, że wszczynasz awanturę. Czemu w odpowiedzi na mój komentarz nie mogłeś napisać coś w stylu -> Ok. Pozdrawiam.
    Tylko zawsze, ale to zawsze wywołujesz draki?! Pleciesz jakies głupoty, wkurzasz ludzi, którzy muszą męczyć się z odpisywaniem na Twoje porąbane komentarze.

    Puszczyk, masz prawie 6 dych, powinieneś trochę zejść z tonu. Choćby dla przykładu. Nie chce mi sie chandryczyć w necie. Kuźwa! Jesteś wielce obrażony i strzelasz fochem, bo nie łaszę się do ciebie i napisałam prawdę?

    Więc co nieraz pisałam? Weź napisz, bo inni pomyślą, że sugerowałam jakieś niestosowności. Origami pomyla z orgiami, albo wymyślą inne bezeceństwa...
    hahahahaha
  • pansowa 2 miesiące temu
    Pragnę zauważyć, że czytasz bez zrozumienia.
    A diagnozą mojej osoby zajmuj się we własnych pamiętnikach.
    Chyba wyczerpaliśmy temat.
  • kigja 2 miesiące temu
    A wypchaj się trutniu.
  • pansowa 2 miesiące temu
    kigja Jeszcze żyję.
    I kto tu robi dym?
  • kigja 2 miesiące temu
    Zamierzam cie nadal czytać, ale kompletnie ignorować.
    Nie pisz do mnie, bo zachowujesz się, jak obrażony chłopiec i pępek świata.

    Swojego świata.

    Bo ja lubię i cenię mężczyzn, a nie chłopców, którym trzeba ciągle nadskakiwać i utwierdzać w przekonaniu, jacy są cudowni i wspaniali.
  • pansowa 2 miesiące temu
    kigja Do cholery, piszę pod swoim tekstem, a nie do ciebie!
    Kompletnie mi nie potrzeba twojego nadskakiwania.
    Jeszcze uchlasz w gardło.
    I naucz się czytać ze zrozumieniem. Komentarze też.
    Za lekturę dzięki.
  • kigja 2 miesiące temu
    pansowa

    Tak? To czemu dzwoneczek świeci się na czerwono? Hę? Bo piszesz do mnie! Ty wstrętny burczymucho!
  • pansowa 2 miesiące temu
    kigja Czy gdziekolwiek indziej, gdzie jest priv piszę do ciebie?
    Czy tu wchodzę z tobą w interakcję pod innymi tytułami?
    Chcesz, to mnie czytaj. Zawsze to miło, ale nie zajmuj się moją osobą, stopniem mojego chamstwa czy grubiaństwa, bo ja nigdzie nie oceniam publicznie twojej kondycji psychicznej.
    Ani mi niepotrzebna też twoja adoracja.
    Nie obrażaj też ludzi, którzy lubią moje pisanie.
    Nigdzie nie widzę, aby mi włazili w dupę.
    Amen.
  • Opalony Ernest 2 miesiące temu
    Sowiasty, wklej tu "Gloria victis".
  • pansowa 2 miesiące temu
    Było.
    A jak ktoś czytał i pamięta to i inne moje stare opka da radę skleić ciąg kontynuacyjny Albumu.
  • kigja 2 miesiące temu
    Polecam żeń-szeń lub bilobil, bo pamięć zawodzi...
  • pansowa 2 miesiące temu
    Głównie ciebie.
    I jakoś znowu nie odniosłaś się do wpisu.
    I skończ już ten spam.
  • Tjeri 2 miesiące temu
    Z przyjemnością przypomniałam sobie oba Albumy.
    "Kolejna kobieta wzięła się za kształtowanie Piotrusia
    Obrócono Piotrusia kompletnie." - to zdanie rozbudza ciekawość - na czym polegało to kompletne obrócenie... (w sensie wartości, bo że zmiana opiekunów to wiadomo).
    "Coraz bardziej nienawidziła rodzinę." - "rodziny " (dopełniacz tu wymagany).
  • pansowa 2 miesiące temu
    Ech Tjeri, nie robiłem korekty, a tekst swoje lata ma.
    Został tylko Kołonotatnik i zamkniemy ten rozdział.
  • skandal miesiąc temu
    "– Wiesz co, Piotruś, musimy ci o czymś powiedzieć. Uzgodniliśmy z babcią, że jeszcze zostaniesz u nas. Jest jeszcze bardzo słaba, no i... w zasadzie...

    Poczułem jak oblewa mnie fala gorąca. Chyba dwanaście lat temu przeżyłem to uczucie oszustwa, kiedy za moimi plecami decydowano o moim losie. Coś się święci.

    – To znaczy kiedy wrócę? – powiedziałem przez zaciśnięte zęby. – Bo trochę za długo tu siedzę.

    – A źle ci? – zapytał ojciec, uciekając gdzieś wzrokiem.

    – No nie, ale chcę już do domu.

    – Wydaje mi się, że twój dom jest tam, gdzie rodzice... – Czy mi się wydawało, czy rzeczywiście matce zaszkliły się oczy. Szybko roztarła coś kciukiem w kąciku oka.

    – Mój dom jest na Czarnowie – powiedziałem nieco podniesionym, a zarazem drżącym głosem.

    – Już nie."

    ten fragment jest wstrząsający. dziecko nie chce być z rodzicami. ile emocji musiało tam kipieć. u rodziców i u dziecka. dobrze napisane - bez ściemniania, bez nudzenia. świetny opis toksycznej atmosfery przy stole u dziadków "ą ę"

    Rabka w zimie... toż cud, że przeżył bohater. nawdychany oparami smogu. ja byłem w Rabce latem. też w siedemdziesiątych - nudziłem się jak mops i tęskniłem za rodzicami.
  • pansowa miesiąc temu
    A cóż to szanowny pan staroć wygrzebał? :)
    W swojej pisaninie zawsze stawiam na przedstawienie sytuacji, z których czytelnik domyśli się emocji, niż na rozwlekłe epistoły pseudo-psychologiczne, co ktoś czuł, dlaczego i w związku z czym.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania