Aniela

Lubił obserwować poranki oczami Anieli. Gdy wyobrażał sobie, jak ona je widzi, tworzyło się w nim coś nowego. Aniela była inna — przynajmniej tak lubił o niej myśleć. Gdy patrzył na świat jej oczami, najmniejsza czynność urastała do rangi wielkiej radości. Obieranie ziemniaków, zbieranie grzybów w lesie. Każdy krok i każdy przedmiot, wyrywały z nicości.

Jak wielkim darem było widzenie świata jej oczami. Zdał sobie sprawę, że dar ten nadaje mu kształt. Dopóki pamiętał o fascynacji, czuł, jak pojawia się w nim Aniela.

Ona mówiła, że to prawdziwy cud: wyłonić się z niebytu.

Komentarze (16)

najmniejsza ponad tydzień temu

Wow...ale super!
To jest piękne.
Ja chwilę temu też napisałam coś podobnego pt,,Świadectwo" ale to już w wiadomości prywatnej do pewnej Pani.:-)
Chciałabym patrzeć takimi Oczyma na innych ,jakimi On patrzy na mnie.
Czemu o tym nie napisałam..nie wiem.:-(

Beloniusz ponad tydzień temu

Pamiętaj o fascynacji, a będziesz patrzeć na świat oczami aniołów :)

najmniejsza ponad tydzień temu

Beloniusz 🙏
Ok.:-)

najmniejsza ponad tydzień temu

Beloniusz Fenomenologia jest niezwykle interesująca .Inspiruje mnie filozofia chrześcijańska.

Beloniusz tydzień temu

Fenomenologia wydaje się być interesująca. Nie znałem tego pojęcia.
Zobacz ten film. Na pewno Ci się spodoba...
https://x.com/i/status/2028047760583164210