Apel do rozumnych

Szukajcie a znajdziecie, prastara maksyma

Mocy znów nabiera, we współczesność zerka.

Nowym czasom się kłania, czy kroku dotrzyma?

Gdyż nam się zrobiła w kulturze aferka.

Zdawać by się mogło, patrząc nań medialnie

Kataklizm ciemnoty, toń prymitywizmu.

Komercyjne twory, jak sztuki palarnie

Pozbawione myśli i racjonalizmu.

Nie pozwól człowieku, człowieku rozumny

Z umysłu swojego papki wątłej zrobić.

Szukaj, uciekaj od artyzmu trumny

Nie chciej, tak jak oni sztuki ducha dobić.

A ona wciąż żyje, z trudem los swój niesie

Lecz poczuć jej można cudowne wibracje.

Jak zapach igliwia i mchu w pięknym lesie

Jak od rutyny i trudu niezwykłe wakacje.

Nie znajdziesz jej tam, gdzie kiedyś bywała

Teraz żyć przyszło za murem komercji.

Warto przeskoczyć i znaleźć, choć mała

Nie doczekacie się nigdy, wy dranie, dezercji.

Proszę was, błagam, bo kończyć już pora

Odnajdźcie słów moich krzyk i przesłanie.

Nie dajcie się wrzucić do głupoty wora

Artystów docencie, nie tanie paplanie.