Azymut

Azymut

Zapatrzeni w Słońce (część pierwsza)

Budzę się wśród szarości

ciemności bylejakości

otrząsam z lepkich naleciałości

co przywarły do mnie jak pijawki

jak komary i inne poczwary

co spijały moją krew i osłabiały

moją wolę moje zamiary

co oślepiały zaślepiały mamiły

bogactwem urodą

próżnymi nadziejami władzą

innymi bzdetami

Obmywam się z tego

co do mnie przylgnęło

idącego przez ciemną gęstwinę

ludzkich naleciałości

słabości próżności

spotykającego fałszywe muzy ułudy

świetliki i kwiaty nocy

dzisiejsze gejsze

wabiące czarujące

na moją duszę nastające

Omijam milowe kamienie

samolubnej rozkoszy zuchwalstwa

zarozumialstwa

by pokornie się schylając

ujrzeć w dali światło

do niego podążam

biorę oddech głęboki

i na tę jasność co dodaje siły

kieruję kroki

bym nie zboczył z drogi

nie stoczył się w czeluści

co dna nie mają

co wabią przydrożnymi atrakcjami

erotycznymi przygodami

Zakładam klapki na boczne oczy

bym szedł prosto do celu

i nie zboczył

nie stoczył się w czeluści

i przepadł gdzieś w zatraceniu