Bajka na poziomie grafomanii o małpie i capie

Poszedł kozioł do małpy w zaloty,

Bo syty nie miał nic do roboty.

Tak kozioł przygadywał małpie na drzewie ,

Zejdź na ziemie , użyj życia w potrzebie.

Tu pobrykamy, gdzie przestrzeń i swawola,

A cóż na drzewie , tylko gałęzie i niewola.

I tak się przekomarzali do wieczora,

Kiedy na posiłek wilków przyszła pora.

Małpa krzyczy z drzewa ratuj się capie ,

Bo w pobliżu wilk biegnie i cię złapie.

Kozioł ze strachu podskakuje,

I na drzewo wdrapać się próbuje .

Cap rozpacza ;kto mi przyjdzie z pomocą ,

Przyjdzie mi zginąć w jego paszczy tą nocą .

Ja ci ogon podam a ty mordą złap się mocno,

W ten to sposób przyszła małpa z pomocą.

Kozioł przesiedział na gałęzi do ranka,

Tam wyparowała mu małpia randka.

Powrócił na swe pastwisko przy ruczaju,

Jak wszystkie kozły maja w zwyczaju.

Dziękując małpie za uratowane życie,

Bezinteresownie , czemu się zdziwicie .

Małpa też nie wykazała do kozła afektu,

Bo ten związek, nie dałby żadnego efektu.

Z tego przychodzi dla wszystkich nauka,

Niech cap u małpy miłości nie szuka.

Niech każdy cap, wie gdzie jego środowisko,

Bo szukając przygód straci życie i wszystko.

O czym ułożył niby bajkę, domorosły poeta,

Nie zważając na to , że nazwany będzie wierszokleta.

Ale jedno wyróżnia ją, że ma treść i temat,

Czego w prezentowanych tu "wierszach" nie ma.

Aby nikogo nie wyprowadzić w pole ,

Powiem ,że Osoby te nie grają swoje role.