Barwa duszy
Nie widać już śladów krwi
umarli ostatni jej świadkowie
jednak ona była
tak jak jest niebo i trawa
miały wyrosnąć na niej pokolenia
a wyrosły bezbarwne kaleki
odarci z krwi jej śladów nie noszą
a ona płynie w nich
nigdy nie przekona
dusz bocianów nie mają
bo nie wracają
Kim są oni?
To my!
Pokolenie bez krwi.
Komentarze (7)
Po prostu trafiony wiersz. 5 bez uśmiechu, bo i cieszyć się nie ma z czego.
Dziękuję, za wymowny brak uśmiechu.
Przemawia do mnie ten wiersz, pomimo że wcale nie stawia ludzi w dobrym świetle, 5
Ludzie nie zawsze muszą być w korzystnym świetle. Dziękuję
5 :)
Myślę, że komentarz jest zbędny:) świetne! 5
Dziękuję serdecznie za opinię.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania