Bez tytułu - ale mógłbym powiedzieć "Ekspresjonistyczny impresjonizm".

Wyszedłem z tego. Wieczny kac na chwilę odszedł ode mnie, a ja mogę nareszcie spojrzeć

na świat dość trzeźwo - tak, aby go nie przeceniać.

Wyszedłem z tego. Z tego bloku - omalowanego jakimś słonecznym kolorem, ale szarym w środku - który pamięta czasy, o jakich nie sposób mi było myśleć. Mogę dostrzec skalę tego brutalizmu, tego splendoru ówczesnych czasów. Mieć mieszkanko, wodę, gaz i ogrzewanie,

o ile ktoś nam ich nie wyłączy.

Wyszedłem z tego. Z tej przestrzeni zduszonego stalinizmu. Park. Drzewa iglaste tworzą delikatny pejzaż i podwyższają mi tętno. Teraz, w tym momencie jest mi dane wziąć pełen oddech tego magicznego miejsca - tej natury, której zawsze pożądałem. Czuję zapach zdeptanego już papierosa - czuję w tym jakiś problem, jakąś rozterkę, zapach czyjegoś kaca moralnego, duchowego, czy jakiegokolwiek. Już marzec się kończy, więc przybywa tu życia - dojrzewają pierwsze kwiaty, a trawa już na dobre dała o sobie znać. To miejsce kokietuje ze mną, a ja teraz pragnąłem tego miejsca, jak nigdy dotąd.

Wyszedłem z tego - wyszedłem z siebie i zostałem na chwil kilka w tym zacisz. Moja dusza jak gdyby postanowiła stanąć obok mnie i wreszcie zaznać spokoju. Rozmawiamy i dyskutujemy na tematy dawno zakończone i niedawno rozpoczęte. Ten wewnętrzny, ale jednak trochę zewnętrzny, dialog jeszcze bardziej rozświetla mi moją drogę. Słońce również postanowiło dołączyć do dyskusji i zaczęło lekko ćmić, jakby chciało, nomen omen, oświecić mnie. Ale to już nieważne.

Wyszedłem z tego. Wróciłem do domu. Do tego mieszkanka. Wszystko już jasne. Trochę czuć ból, czuć nostalgię, ponieważ tęskni się za świeżo przeżytą chwilą. Ale kac minął. Nie boli tak głowa, można wracać do dalszych prac - przecież tak wiele jeszcze przede mną.

Momenty, siła momentów i garstka momentów.

MIKO.