bieguny

Iga skupia na sobie mrok

jest jak pocisk pełna złej energii

kiedyś wybuchnie milknąc na wieki

tymczasem mówi a słowa są jak liście

padają by umrzeć

każdy osobno

mimo zgarniania ich w kopce

zdania z monologu przed lustrem

tafla odbija blask płynący od okna

Iga ten raz promienieje

jest drzewem które płonie

od korzenia po ostatnią gałąź

po wierzchołek

na który co rusz nadziewają się gwiazdy

czerpie z nich chłód

to wszystko co zna

jest bezpieczna dopóki nie pozwoli sobie na słabość

nikt nie może zobaczyć że potrafi się bać

wołać o miłość

przez zamknięte usta