Boćki

Miała chram na papierowej serwetce.

Ogrodzona stokrotkami para bocianów gniazdowała

ołowianego żołnierzyka, z tornistrem

i karabinkiem bez oderwanej lufy.

Przeniosła mnie i dziadka do orzechów

ze wspólnego pokoju za przepierzenie z suniętych szaf.

Z łabędzią szyją i najwyższym zaklekotem bioder

stygła naga, odwrócona plecami, jak owoc gruszy z martwej natury.

Nieprzeturlana w biegunowość dwóch foteli przy kominku.