Cisza poranka

Cisza.

Mgła leniwie przepuszczała wschodzące światło, odsłaniając uśpiony świat dzikich trwa. Rosa osadzała się na starych oknach, skraplając drewniane szprosy.

Pasikonik wydał cichy dźwięk, który odbił się od szkła, ledwo docierając do wnętrza domu— echo tak subtelne, że mogło być jedynie złudzeniem.

W środku panowała magiczna, kojąca cisza. W powietrzu tańczyły pyłki kurzu. Wnętrze było zadbane — bardziej niż sugerowała wiekowa, drewniana elewacja. Wszystko wydawało się martwe, jakby czekało na jej kroki: bose, ciche, spokojne.

Poruszała się powoli, jakby świat zapomniał o jej istnieniu. Stopy dotykały przyjemnej faktury drewna. Nie nuciła. Nie miała w dłoni telefonu.

Cisza.

Smukłymi palcami załączyła ekspres, który odpowiedział kontrastowo głośnym, skrzeczącym dźwiękiem. Ziarna mieliły się w młynku, a ich intensywny aromat wypełnił całe pomieszczenie.

Czekała.

Oparta o drewniany blat, w półprzymrużonymi oczami wyglądała przez okno.

Poranne promienie słońca oświetlały jej szczupłą postać, w plecionym, grubym swetrze opadającym z jednego ramienia. Jedyna ciepła rzecz, jaką miała na sobie, chyba z przyzwyczajenia. Potargane, gęste loki upięte niechlujnie w koka wyglądały wyjątkowo dobrze. Twarz miała zadbaną, smukłą, czystą, delikatną.

Znowu zapanowała cisza.

Teraz w dłoni trzymała filiżankę kawy. Przyciągnęła ją bliżej nosa. Ciepła para oplotła jej twarz jak zanikający szalik.

Stała w ciszy.

Obraz, na który można patrzeć, zachwycać się. Taki do którego chce się wracać.

A mimo to nikt nie patrzył. Nikt nie podziwiał.

Była całkiem sama. W tym domu, w codzienności, w świecie.

A mimo to w oczach miała pokój, usta wygięte w delikatny uśmiech.

I tak zaczął się kolejny dzień w jej życiu.