Cztery pory roku: Wiosna (8/10)

„Wiosna“

(Narrator)

Tam wysoko już siedzi i słucha,

na płacz świata naszego nie jest głucha.

Widzi Cię! (Widzi Cię?) Widzisz ją! (Widzisz ją?)

Za jej otoczką magiczną, przepiękną…

Da życie temu co je straciło,

kolor odnajdzie temu co je zgubiło.

Na ziemię każdą ześle swe łaski,

dumnie z wszekąd zniesie ponure maski.

Widzi Cię! (Widzi Cię?) Widzisz ją! (Widzisz ją?)

Za jej otoczką, magiczną, niesamowitą…

Cóż tam zza tych chmur dostrzega?

Cóż to za intrygujący widok obiega?

Tam niżej bawią się, a skaczą,

już nie użalają i nie płaczą.

Nie narzekają, nie ubolewają!

W końcu co im zesłano, szansę temu dają?