Dekalog więzi

Z wiatrem, który lekko powiewa,

Kosy śmiało nucą swe wiersze.

Obok sikorka piosenkę podśpiewa,

Wraz z liściem z drzewa spada wspomnienie.

Brzozy ramiona w rytm włączają,

Kołyszą nimi jak statek na morzu.

Na niebie chmura się rozciąga,

Nikt nie wie, ile przyniesie deszczu.

Przyroda zawsze cię otaczała,

W powietrzu unosząc miłe skojarzenia.

Ludzi obietnica przytłoczyła —

Odfrunęli w niebo, przy tobie ich nie ma.

Czy warto jest tworzyć więzi,

Gdy czułe spojrzenie odpowiada samo?

Czy może lepiej odnaleźć siebie,

Spisując na piśmie własny dekalog?

Gdyż nawet cisza rozmowę posiada.