Dociążenie

[Nie mrugaj. Zobaczę, kiedy puścisz.]

Parking zmrożony, lampy mleczne. Auto paruje. Stok ciemny; wyżej mruga ratrak — zmarznięty szew w poprzek. Pusto.

Bagażnik — klik. Sanki obdarte na kantach. Lina sztywna.

— Chodź.

W górę bokiem, nie trasą. Śnieg raz trzyma, raz siada. Lina trze o nogawkę. Jej oddech — pewniejszy niż mój. Dobrze, że tylko my.

Na górze cisza grubsza. Dół jak plansza. Stok — jeden jasny lej, nieprzejechany. Siada pierwsza, głęboko. Ja za nią — kolana domykają, buty pod rant.

— Trzymaj.

Pcham — od razu bierze. Płozy w tor. Noc jak metal. Jej bark wchodzi mi w klatkę; ona jedzie, ja tylko trzymam.

Śnieg gra gęsto. Drzewa w paski. Parking podchodzi. Ona w prawo — sanki za nią, tył się zacieśnia. Białe iskry w bok.

Załamanie — krótki próg. Podbija nas o włos; bark jej siada mocniej, lina skrzypi. Wpadamy w twardy pas po ratraku — tył wyjeżdża nam w prawo. Dociążam ją kolanem, biodro w biodro.

— Nie puszczaj.

Sanki wracają w tor. Lampa robi ciepły krąg — zostaje za plecami. Chwila się wydłuża: śnieg w powietrzu, szew po ratraku, jej kaptur oprószony — i znowu dół.

Końcówka ciągnie. Sanki drżą. Jej śmiech — chropawy od mrozu — idzie przed nami. Hamujemy nogami na płaskim; płozy zostawiają długi, niski szlif.

Stajemy. Para idzie z ust. W śniegu jedna rynna, głęboka, do samego auta.

— Z tego samego.

— Teraz zmiana.

Auto paruje pod lampą.