Dom na końcu świata

I szliśmy tą zacienioną alejką. Spoglądałam na jego garnitur w prążki i słuchałam stukotu obcasów. Był taki szczęśliwy. Uśmiechał się, mrużąc powieki. Miałam wrażenie, że on nie idzie, a pląsa, stepując rytmicznie, a w tle słyszę utwór Freda Astaire. Zsunęłam z włosów tiulowy szalik, puszczając na wiatr śrubki włosów, a ze stóp zdjęłam buciki. Ujęłam je za słupkowe obcasy i biegałam wokół niego jak motyl. Brukowe kamienie były takie ciepłe, a pierwsze spadające liście tak delikatne jak atłas. Wszystko wokół wydawało mi się piękne tego dnia. Poszłabym z nim wtedy wszędzie. Nawet, gdyby jego dom był na końcu świata.