...

.Wiśta wio! Uprzężą lejce grają na saniach sienniki ubijają portek tylnie kieszenie.

Panny w skórach utopione chichot łasic

co drugi dzwoneczek tętnem kopyt

jadą zbójcy przez las brzozowy

biały koń w szeregu, czarny za nim.

O to chłopy dębowe, beczki piwne.

Na karnawał gonią w czapach borsukowych.

Oj ty wiocho moja jam jest pan i żniwiarz

pełna moja spiżarnia.

Świecą lampiony nie zgubimy ścieżki.

Wtem nagle i po diable konie dały z kopyta.

Sanie leżą wywrócone ucztą dla wilków.

Sialala

Komentarze (11)

Łukaszenkow 2 miesiące temu

Ostatnio kilka osób zginęło na radosnych kuligach

łukaszenko Nie zaglądaj tu, bo tu sam trąd. Omijaj łukiem. 😂

Łukaszenkow 2 miesiące temu

C₁₂H₂₂O₁₁ mógłbym niewybrednie zażartować ale się powstrzymam...

TseCylia 2 miesiące temu

Tempo, dynamizm, trzyma od pierwszego do ostatniego wersu. Podoba się.

Ps. Popraw *zbójcy

TseCylia Dzięki, poprawione. ;)

Pasja 2 miesiące temu

Z kopyta kulig rwie. Czytając frazy, czułam się tak, jakbym tam była.
Tylko nie chciałabym skończyć w zębach wilków.

Pozdrawiam

Pasja Kogoś trzeba czasami najarmić. 😆
Cieszę się, że było odczuwalne.

Cain 2 miesiące temu

dynamiczne

Cain, taki kulig, dzięki :)

il cuore 2 miesiące temu

/Świecą lamiony nie zgubimy ścieżki./ – lampiony?

Dosyć obrazowa impresja.

il cuore, a by to wzięło z tymi błędami. 😐
Słowoobrazowość, szkoda że bez emocji.
Dzięki :)

Komentarze (11)