droga do pracy

ból będzie rósł jak oddech

o świcie który musi przyjść

iluzje dadzą więcej przestrzeni

wszystkim którzy mają własne oczy

gorycz pali jak kwas

w morzu coraz bardziej martwym

rozpuszcza zęby

wysokie mury dają cień

kryjemy się w świetle przed tym

czego nie ma i nigdy nie będzie

na piachu z cudzych słów

ktoś nakreślił własny znak

drogowskaz między okiem a powieką

czekamy na sen

dotyk tonie w hałasie

przestrzeń zapada się w porach dnia

tramwaje pełne takich samych twarzy

udają że jutro jest częścią wczoraj

byle wrócić

zniesiemy więcej i więcej

nawrócimy się w schizmie

albo ugotujemy ziemniaki

demony wystawimy jak śmieci

za próg naszych myśli