DZIEŃ LENIA

Co ranek jak batem podrywa mnie z łóżka,

masa spraw codziennych u stóp mi się tłoczy.

Gniecie ciężko kołdra i parzy poduszka

gdy próbuję przymknąć rozespane oczy.

Aż tu dzisiaj nagle, ze zdziwiona miną

zwlokłam się z pościeli całkiem od niechcenia.

zadumana szczerze nad tego przyczyną

zerknęłam w kalendarz, i widzę – dzień lenia.

Więc wzięłam do serca tę szczególną datę,

powoli do kuchni boso poczłapałam

myśląc, czy zaparzać warto dziś herbatę.

Zbyt wiele zachodu – więc zrezygnowałam.

Mech, zielsko po nocy na zębach porosło

lecz kierując kroki do małej łazienki,

stwierdziłam że zdążę, i ziewnęłam głośno

niczym hipopotam, aż chrupnęły szczęki.

Siadłam nieruchomo na starej kanapie.

Zegar za plecami równomiernie dyszy,

mucha na komodzie bezwstydnie się drapie.

Plamę na obrusie kontempluję w ciszy.

Karton z mordą krowy śmieje się wesoło

Z brzucha do mnie stuka apetyt na mleko

z wczorajszej kolacji na stole zostało

macam wzrokiem szklankę – stoi zbyt daleko.

Ze stolika zerkają na mnie czekoladki

Kolorową tęcza kusi mnie rozpusta

może bym i zdarła z nich te słodkie szatki,

gdyby jeszcze same chciały wskoczyć w usta.

Nie wiem co tak bardzo mnie rozleniwiło,

bo w żadne dni lenia wcale mi nie wierzcie.

Lecz tak sobie myślę, jakby pięknie było

gdyby mi się chciało, tak jak mi się nie chce.