Edvard Munch „Krzyk” - ekfraza

Na krawędzi nieba

płonie świat czerwienią,

tam człowiek bez twarzy,

wyrzuca pustkę z siebie.

Bolesna samotność

przenika naturę,

pęka z krzykiem cisza,

załamując ręce.

Woła przerażenie

nie wychodząc z ciała,

istniało już wcześniej,

zanim były słowa.

To nie głos człowieka -

niemy jęk istnienia,

ból bez słów, bez końca

rozdarł ciszę fiordu.

To nie usta świata,

to niebo w rozpaczy,

gdy samotność wyje

nad przepaścią cieni.

Świat się rozkołysał

w odcieniach czerwieni.

Zadrżał most. Krzyk duszy

przebił martwą ciszę.