Epitafium

Pożyję jeszcze trochę na tym świecie,

i różne cuda duszę w sidła chwycą,

lecz gdy tym wszystkim wreszcie się nacieszę,

spakuję rzeczy i odejdę w nicość.

A gdy na zawsze już wreszcie umilknę,

i pamięć po mnie będą chcieli schować,

bo ideały miałem nazbyt szczytne,

zaklęte w wierszach pozostaną słowa.

Nie musi o mnie ktokolwiek pamiętać,

nie chcę oklasków, nie dbam o zaszczyty,

lecz niech profani na co dzień i w święta,

czytają wiersz ten w marmurze wyryty.