Ernest

O Erneście Opalonym kilka słów celem wprowadzenia.

Zawsze zazdrościł ludziom, którzy nie wstydzą się pokazać, że są grafomanami.

Tak jak w „Regulaminie tłoczni win”, podróżując przez kolejne strony, czuje się przelewające się w rękach ludzkie trzewia, zapach dojrzewających jabłek, woń materaca, na którym śpi moczące się nocą dziecko, tak w twórczości Ernesta odczuwa się w każdym zakamarku swego jestestwa osadzone na solidnych podstawach fundamenty osi, na której autor utwór swój zbudował: Realizm - czucie - pragnienie.

Postaci w twórczości wspomnianego są tak realistyczne, że czuje się ich pot, wyziewy z ich ust, razem z nimi odczuwa się oszołomienie alkoholem i razem z nimi się rzyga.

Usytuowanie wydarzeń (Żoliborz, Jastrzębia Góra, Czechosłowacja) jest nieprzypadkowe i wyjątkowo sugestywne.

„Pojechaliśmy zwiedzać Budapeszt” . Genialny autor stworzył w tym jednym zdaniu pojechanie do Budapesztu tak, że każdy czytający oczami wyobraźni widzi Budapeszt i siebie na jego ulicach, choć takie miasto nigdy nie istniało!

Pokochanie, pragnienie, porzucenie.

Po drodze bohaterowie zdają do technikum, pieką pierwszy raz w swoim życiu szarlotkę, a nawet dokonują żywota pod kołami rozpędzonych aut (co szczególnie przykre było dla niejakiej Irminy, która tego dnia miała na sobie wyjątkowo sfatygowaną, w sensie poprutą, bieliznę).

Każdy utwór Ernesta wystawia pragnienie czytelnika na wielką próbę – oczekiwania na kolejny.

I jak z lekturą każdego dzieła związane jest cierpienie, że kiedyś się treść skończy, tak i cierpi się widząc kolejny utwór Ernesta.

Ernest Opalony to nie ubogi krewny klasyków światowej literatury.

Od Irwinga dzieli go maleńki krok.

Niewykluczone, że Hollywood dowie się o Ernestowych dziełach opalonych.

Żywić trzeba nadzieję, że nigdy nie zostaną zekranizowane, bo nie ma na tej planecie scenarzysty, który mógłby się zmierzyć z oryginałem, ani aktorów będących w stanie oddać kunsztem swej gry osobowości bohaterów.

W skromne słowa ubrane zachęcenie do lektury.