Freya

„Wiem, że wstaje drugi raz swiat,

z morza znów się wynurza."

- Edda poetycka (Völuspá)

Nie pamiętam już, kiedy przestałam oddychać powietrzem pól,

ani chwili, gdy dom rozpadł się w szybach obcych miast.

Od tamtej pory idę ścieżką

między światami - jak Freyja wędrująca bez

świątyni,

niosąca w sobie popiół tęsknoty.

Na szyi mam niewidzialny krag, wykuty w obietnicy, której nie da się zdjąć.

Miasta uczą mnie nowego

imienia i żadnego nie wypowiadają tak,

jak robił to dom.

Z każdą łzą uczę się odwagi,

ze stratą - łagodności dla własnego serca.

Bo nawet boginie płaczą

złotem,

gdy szukają tego, co zostało za horyzontem.

Dom nie zawsze jest miejscem powrotu.

Czasem jest mapą, która nie zgadza się z drogą,

albo pieśnią, którą pamiętam, gdy śnię,

szeptem starszym niż wiatr: „należysz".

Boginie nie wracają do domu -

one tworzą go z pamięci,

aż staje się miejscem, gdzie są.