Gdy zgasną już światła
Przez pierwszy rok mieszkali w nieustannym blasku neonów.
Każde dotknięcie było jak małe wyładowanie elektrostatyczne, a każde wyjście po bułki urastało do rangi wspólnej wyprawy.
Byli nałogowcami własnej obecności, karmiącymi się iluzją, że ta wysoka temperatura będzie trwać wiecznie… a potem, niemal niezauważalnie-nastał świt.
Światła zgasły, odsłaniając niepomalowaną ścianę za łóżkiem, okruchy na blacie i zmęczenie w kącikach oczu.
Motyle, które dotąd szarpały się w żołądku przy każdym dźwięku kroków na klatce schodowej, po prostu zasnęły.
Zmęczyły się ciągłym trzepotaniem skrzydeł.
Komentarze (17)
To mi się podoba. :)
Dziękuje trochę posiedzialam nad poprawkami 😃
i co dalej z motylami,obudzą się znowu?🥹
Może kiedyś i tak :) Nigdy nie wiadomo
Dla mnie to pierwsza część trochę psuje klimat, bo jest za dużo tego i przegadane. Samo uzależnienie od obecności to już mocny i istotny obraz. Dotknięcia-wyładowania niby obrazowe, ale jednak za mało kotwiczą w realu, wyjście po bułki jako mega wyprawa, jeszcze spoko. Potem po wstawce o nałogowcach to niepotrzebne to jest, bo w zasadzie środek mówi o czym będzie pointa, przez co pointa wychodzi słabo, bo czytelnik zna już końcowym zamysł.
Jestes pewna ,ze znałaś końcowy zamysł o motylach ?;)
Przepraszam „Znaleś”
Znalazłeś …tak to jest jak odpisuję na telefonie…wybacz
Aeliora ta
Dziena hiena Miłego Dnia:) dla Ciebie
Aeliora wzajemnie
Takie dejà vu. Pisz, pisz, pisz 🫶🏻🫶🏻🫶🏻
Cieszę się ,że „gdzieś „Ci o „czymś „przypomniało ❤️Dziękuje Voyager za wsparcie
Ekstra, krótkie, a mocne.
Dziękuję Sucre 🫡🍀🩵
bliski mi początek z bliskości oddalił motyli trzepot w powszechność kulturowego szmeru, ale -
spośród przeczytanych tu twoich rzeczy, ta sprawiła mi wreszcie! prawdziwą przyjemność
pięknie od nowa napisana historia, jakże ładnie
dzięki, i jeśli mogę - tego się trzymaj
Ogromne dzięki!Takie komentarze dają większego kopa do działania 🍀🍀🍀🫡
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania