Gdzieś za drzwiami

Gdzieś za drzwiami do przeszłości

slajdy zdarzeń czarno-białe,

strzępy myśli rozczochranych,

których nigdy nie rozdałem.

Cienie twarzy gdzieś przepadłych,

krew jak żywioł w żyłach rwąca

i te zdania wpół przerwane,

bez początku i bez końca.

Noce, które rozpalały

do białości o poranku,

pocałunki niedojrzałe,

potopione w wina dzbanku.

Tunel marzeń kolorowych,

coś na jawie mi się śniło,

słodycz życia poznawania

i szczenięca, dzika miłość.

Starzec czas te drzwi przymyka,

słabnie we mnie słodka pamięć,

gdy powraca rzeczywistość —

lekka, miękka niczym kamień