Głód II
I mnie sobie T. upodobał, jako symbol zbłądzonej duszy, jakiś manekin pierwszej pomocy na kursach nawracania. Nie miejcie mi tego za cynizm, ja sam w Boga chciałbym móc wierzyć, a niedzielne kolacje tym bardziej nie pozwalają mi o kościele pisać źle - wyziewa jednak z tych zdań fatyga umieszczenia w formie, źle dobranej jak uciskające buty, które zsyłają ból, dopiero kiedy próbujesz gdzieś nimi dojść.
Istniała również we mnie jakaś sympatia do T. (nawiasem mówiąc, również do jego brata). Kiedy byłem jeszcze świeżo głodującym, i pierwszy raz przyszedłem do oratorium, T. ceremonialnie przedstawił mi siebie, oraz już zajętego modlitwą P., podał mi rękę (!), i przeprowadził mnie przez błogosławieństwo posiłku. W trakcie kolacji dał po sobie poznać swoje intencje.
Nawet nie dokończywszy swojego talerza, lecz widząc, że ja już się najadłem (bez sensu dyskutować z głodnym), podniósł na mnie wzrok, i zaczął:
– Cudownie jest w końcu mieć z kim porozmawiać – na wpół wygarnął bratu. Było to o tyle zabawne, że poza grzecznościami nie zamieniliśmy ze sobą jeszcze ani słowa. Skinąłem więc jedynie głową w wyrazie zgody.
– Wie Pan, wszyscy przychodzą tylko wciąż mnie o coś prosić, coś ode mnie wyciągnąć… – kontynuował.
– Ja nie wyciągam? - odpowiedziałem, napychając usta, co w tym momencie zdało się ostentacyjne.
– Nie. Pan walczy z głodem. – Włożył widelec do ust. – To znaczy nawracać się. Inni przychodzą do mnie ze swoimi zachciankami, wie Pan, dobrobyt, kariera, zabawki - oddala ich to jedynie od człowieczeństwa, Pan przychodzi się do niego przybliżyć. Po to tu jesteśmy. - zatoczył wzrokiem po sali, a w domyśle, po całym kościele.
– Niech Pan nie myśli, że ja nie znam głodu. Sam byłem kiedyś na Pana miejscu. Jeżeli mogę się zapytać - jak się Pan teraz czuje?
Najbezpośredniejsze pytanie często okazują się najtrudniejsze. Myślałem dobrą chwilę nad odpowiedzią. Zamknąłem oczy i starałem się przedrzeć źrenicami na drugą stronę - w głąb czaszki.
– Jak głupiec. Jak śmieć - odpowiedziałem.
Głodować to znaczy upadać, jednak jego zaspakajanie też ma w sobie samo upodlenie. Nie widzę w tym wiele z człowieczeństwa. Człowiek w ogóle nie powinien mieć możliwości czuć głodu. Bóg stworzył człowieka na swoje podobieństwo, a więc człowieka nasyconego.
– Czy Bóg może być głodny? - dodałem. Zobaczyłem jak myśli zamgliły czoło T.
– Nie widzę, dlaczego miałby nie móc… - zaczął.
– A ksiądz myśli, że był? - przerwałem mu.
T. spojrzał na P., zajętego jedzeniem, ten jednak jedynie wzruszył ramionami.
– Stworzenie świata, człowieka, piekła, nieba - za tym wszystkim przemawia głód, nieprawda? Żaden nasycony człowiek nie bawiłby się w tworzenie - mówiłem dalej.
– Artyści bawią się w tworzenie, a przecież najpierw muszą mieć jak żyć, bieda nie sprzyja sztuce - odparł T.
– Ksiądz myśli o samym zwierzęcym głodzie. Kiedy go zaspakajamy, żyjemy jak zwierzęta, a jego brak pozwala nam stać się człowiekiem. Człowiek ma swoje głody, które czynią go człowiekiem, a kiedy je zaspokoi… zostaje Bogiem - sam docierałem do puenty w trakcie myśli.
– I jakie to są, proszę Pana, potrzeby? I jakie musi mieć Bóg? - duchowny zaczął drążyć temat.
– Głównie nieśmiertelność. Sztuka, nauka, religia, każdy szuka swojego sposobu. Gdyby człowiek naprawdę wiedział, a nie wierzył, że żyje wiecznie, wszedłby na wyższy poziom świadomości, odtrąciłby człowieczeństwo, tak, jak po najedzeniu odrzuca swoje wewnętrzne zwierzę. Lecz takich ludzi nie ma. Może był nim Jezus Chrystus.
T. wypatrywał na twarzy P., czy uzna padające słowa za profanację.
Komentarze (1)
,,Nie samym chlebem żyje człowiek ale każdym Słowem które pochodzi z ust Bożych"
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania