Gniazdo

Świat zamyka drzwi,

prowadzi tam gdzie nie ma nic,

pustaka odbija się od smutku ścian.

A ja wciąż ten sam.

Pot tamtych dni, nie daje żyć,

ciągnie mnie w dół koniec spektaklu nie ma już dla mnie żadnych ról

Czas ze sceny zejść....

A może, Nie!!!

Czas zapalić w oku swym żar

Otworzyć serca czar

Dać znowu ostatni pot, sił swych.