GORYL

Młody Goryl mieszkał sobie w Zoo, w wielkiej klatce. Wygodniej i przestronnej. Jedzenia miał pod dostatkiem.

Codziennie bujał się na huśtawce, wspinał na drzewa, rozglądał i lamentował.

- O ja nieszczęśliwy, jak można tak żyć. Brakuje mi przestrzeni, lasów, otwartego nieba. Jak ja bym bardzo chciał zmian. Wolność! To jest to czego najbardziej pragnę.

Dni mijały a Goryl, coraz bardziej lamentował.

- Wypuście mnie, ja nie chcę tak żyć. Wolność! Wolność mnie wzywa. Ajaj, o ja nieszczęsny. Jak długo jeszcze będzie trwać ta moja gehenna!

Bił się pięściami w klatę i płakał.

Aż tu pewnego ranka budzi się i oczom nie wierzy. Dzwi od jego klatki są otwarte. Idzie ostrożnie, rozgląda się, powoli przechodzi za ogrodzenie.

Nagle zaczyna biec. Szybko, coraz szybciej. Jakby go ktoś gonił. Dobiega do lasu, czuje niedowierzanie.

Nareszcie! - krzyczy - Hurra, jestem wolny! Jakie to wspaniałe uczucie. Wolność! Wolność! To jest to czego chciałem.

Wdrapuje się na drzewa, skacze po gałęziach. Biega, krzyczy, szaleje ze szczęścia.

Zwierzęta patrzą na niego i się chowają. Co to za wariat? - pytają.

Goryl podskakuje, kołysze się na gałęzi , biega to tu, to tam. Nagle ze zmęczenia pada na trawę. Zapatrzony w niebo szepcze:

-Ach, jakie to cudowne - Podziwia chmury. Ptaki lecące wysoko. Zasypia.

Budzi się głodny. Nie wie co robić? Nikt mu jedzenia nie przyniósł?

Robi się zimno. Trzęsie się. Powoli słońce chowa się za choryzontem. Ciemno.

Goryl chce się schować, ale nie wie gdzie? Myśli - Co ja tu robię? Tam miałem dom. Jedzonko. Przytulne spanko.

Wracam!

I biegnie w stronę Zoo.

Wskakuje do klatki i krzyczy.

- Moje posłanko! Moja huśtawka! Jest jeszcze kolacja. Juchu! Nareszcie w domku. Idzie spać a rankiem? Przeciera oczy i wpatruje się z radością.

Na jego bujawce, w jego klatce, husta się piękna Gorylica.