Gruby

Gruby, Świnia, Pasibrzuch, wołali na niego prawie wszyscy. W zasadzie, to gdyby nie rodzice, i Kinga,

przyjaciółka która wraz z nim przeniosła się do nowej szkoły, zapomniałby że wogule ma jakieś

normalne imię. We wcześniejszym gimnazjum uczniowie i nauczyciele wiedzieli, że to choroba, a nie

obżarstwo spowodowały nagły przyrost wagi u wcześniej aktywnego, i wysportowanego ucznia. Kiedy

pół roku temu tatę, i jeszcze kilkoro ludzi z firmy zostało przeniesionych do nowej placówki w innym

mieście, Wojtek święcie wierzył że i tu będzie tak samo. W jak wielkim błędzie był, zrozumiał już pierwszego

dnia, jeszcze przed lekcjami. Uczniowie odsuwali się od niego jak od trędowatego.

- Co za Potwór- zarechotał jakiś chłopak z pod automatu z napojami- W czym starzy dają Ci żreć?

W korycie?

-No co Ty, on już pewnie nie ma starych, zeżarł ich- dorzucił ktoś błyskotliwie, a calutkie towarzystwo

parsknęło śmiechem.

Wojtek stał jak skamieniały, czerwieniejąc i blednąc na zmianę. Nie był przygotowany na takie traktowanie.

Nie przepadał za przemocą, ani fizyczną, ani werbalną, zresztą nawet gdyby było inaczej, wiedział że

nigdy nie dał by im rady. Chłopcy zamilkli widząc Kingę wychodząc z szatni. Z całą pewnością mogła się

podobać, z burzą rudych loków, i wielkimi zielonymi oczami. A on miał to szczęście że była jego przyjaciółką

jeszcze od przedszkola.

- Idziemy?- zapytała stając obok Wojtka, zupełnie nieświadoma wcześniejszych zaczepek.

Zdobył się tylko na skinienie głową, i poczłapał za nią. Był to niestety dopiero przedsionek piekła. Okazało

się, że żartownisie z pod automatu są z nim w jednej klasie. Za każdym razem, kiedy wchodził do sali, już

od progu witało go pochrumkiwanie. Nawet siostra, znajdująca się w klasie wyżej, będąc w gronie

znajomych kpiła z niego, i żartowała. Komu miał się poskarżyć, wiecznie zajętemu ojcu, czy traktującej

wszystko z przymrużeniem oka mamie? Jedyne wsparcie stanowiła Kinga, nierzadko stająca w jego

obronie. Ale dziś nie było jej w szkole. Po wejściu do klasy nie przywitały go obrazliwe odgłosy, za to

Jacek, prowodyr wszystkich dowcipów, krążył po sali z koszem na śmieci. Pozostali uczniowie wrzucali

do środka swoje kanapki.

- No jesteś nareszcie- zawołał na widok Wojtka- Przygotowaliśmy dla ciebie małe śniadanko, tak w

ramach pomocy koleżeńskiej.

Chłopak starał się nie zwracać uwagi na zaczepki, ale kiedy usiadł cała zawartość kubła wylądowała na

jego ławce.

- No co się tak gapisz, żryj- ryknął stojący nad nim Jacek, i spróbował wepchnąć mu do ust kanapkę

zapakowaną jeszcze w papier śniadaniowy.

Potem nie pamiętał jak uciekł ze szkoły,i znalazł się w domu. Nikogo nie było. W głowie kołatała mu się

jedna natrętna myśl. Chciał od tego wszystkiego uciec. Odszukał w łazience nasenne pigułki ojca, z

barku wyciągnął butelkę wódki, pozostałą po niedawnych imieninach mamy, i poszedł do siebie.

Gdyby siostra, zaniepokojona jego nieobecnością w szkole nie wróciła wcześniej do domu Wojtek

znalazł by się zapewne, w innym, lepszym świecie.