-ijczycy

Było plemię raz, niewielkie

Może jak gimnazjum małe

Każdy tam miał wady wszelkie

I poglądy przestarzałe

Jeden z drugim, milionerzy

Każdy słowem operuje

Każdy w coś swojego wierzy

I ze słów gulasz gotuje

Czemu gulasz, milionerze?

Kiedy stać cię na ostrygi!

-Ja zastrzelić sobie lubię

Na -śmiertne patrzeć podrygi

Lubię strzelać z karabinu

Strzelby, mam też w ręce gnata

Do prostaczków strzelam, z gminu

Po co na nich mi armata?

Milionerze, czemu strzelasz

Pociskami w każdą stronę

Chaos tylko tu powielasz

I chaosu tworzysz zonę

Zamiast karabin odłożyć

Książkę wziąć, pióro i papier

Biegasz, skaczesz, mordą kłapiesz

Każdego nadziać na rapier?

Po co zwady słowne komu?

Z idiotami zwada? O to?

No, chyba że sam-ś idiotą

Czuj się jak u siebie w domu!

Nic nie czytaj, choć regały

Od wierszy się uginają

Książki różne, wytrzeszcz gały

Dla ciebie też coś tu mają!

Zatrzymaj wzrok na tytule

Grzbiet pogłaskaj, pomyśl chwilę

Zamiast grzebać w błocie, w mule

I biec doń ze cztery mile

Opanuj te drżące dłonie

Tak działa literatura

A jak nie, wymasuj skronie

Masz mózg, panie, coś pan, kura?

Ale nie, o milionerze

Słów i zdań wytworzycielu

Wolisz taplać się we w zerze

I żenować ludzi wielu

Zbiorą się więc milionerzy

Każdy jeden rozum ma swój

I kłócą się wizjonerzy

O to, który większy chuj

Hej, kto większy lub większego (milionerze kamczacki)

Znaczenie może i ma to

Lecz, w portalu literackim,

Powiedzcie, jest miejsce na to?

Odpowiedzi wasze nieme - każdy odpowiedź ma w dłoni

Macie przecież jedno zdanie: Kto bogatemu zabroni?